บรรยากาศในห้องรับแขกเป็นไปอย่างตึงเครียด หลังจากที่เกวลินกลับมาที่บ้านของตัวเอง และเผชิญหน้ากับพ่อดิษฐ์และแม่ณาเป็นครั้งแรกในรอบสองสัปดาห์
เธอนั่งฟังสิ่งที่พวกเขาเล่าอย่างตั้งใจ ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างไปจากสิ่งที่เธอรับรู้ผ่านข้อความก่อหน้านี้มาเท่าไหร่ละนะ เพียงแต่พอได้เห็นสีหน้าทุกข์ตรมของพวกเขาที่เธอรักเหมือนพ่อแม่แท้ ๆ มันก็ทำให้เกวลินรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน เพราะดูเหมือนตั้งแต่วันนั้นที่เธอวิ่งหนีออกไป พ่อดิษฐ์กับแม่ณาจะไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มเลย
แค่ที่ทำให้พวกเขาเป็นห่วง เธอยังรู้สึกผิดขนาดนี้เลย แล้วพวกเขาที่เก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเองมาตลอดยี่สิบปีจะรู้สึกแย่ขนาดไหนกัน? ยิ่งพวกเขารับเธอมาเลี้ยงด้วยแบบนี้ การมีเธอคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ก็คงไม่ต่างอะไรกับตราบาปที่ย้ำเตือนความผิดพลาดในอดีตเลยไม่ใช่หรือไง หรือบางที...
นี่อาจจะเป็นบทลงโทษที่พวกเขาได้รับแล้วก็เป็นได้
“เกลเชื่อที่พ่อกับแม่
