“อากิระ!!”
เฮือก!!
เสียงของคนที่คุณก็รู้ว่าใครแผดขึ้นจากด้านหลัง เด็กชายตัวน้อยหันไปมองหน้ามารดาที่จูงมือน้องสาวเข้ามาใกล้ก่อนจะเริ่มเหงื่อตก
อ๋อ...รู้ว่าแม่ของเขาอยู่ข้างหลัง เลยแกล้งเงียบยั่วโมโหกันสินะ!
คนเข้าใจผิดไปไกลหันกลับไปมองยัยโจรขโมยส้มซึ่งยังคงนั่งคุดคู้อยู่ อากิระไม่ฉุกคิดแม้แต่น้อยว่าเด็กที่เอาแต่นั่งก้มหน้าจะเอาเวลาไหนไปดูว่าแม่ของเขาเดินเข้ามา
“เมื่อกี้ลูกพูดอะไร”
ไข่หวานเค้นน้ำเสียงถามลูกชาย แม้จะได้ยินชัดเต็มสองหูก็ตาม เธอไม่เคยสอนคำหยาบให้ลูก คำพวกนี้ต้องไปฟังมาจากลูกน้องหรือไม่ก็ไอ้แฝดรักยมแน่ๆ อากิระก้มหน้างุดเงียบลง ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบน้ำเสียงเบา
“ไม่ได้พูด...”
“หม่าม้าได้ยินชัดเต็มสองหู”
“เอรินะก็ได้ยิน”
คนมีความผิดช้อนตามองน้องสาวคาดโทษ แต่สาวน้อยของบ้านมีคุณแม่เป็นแบ็กใหญ่ เอรินะไม่กลัวอากิระอยู่แล้ว
“คือ... ขออนุญาตนะคะนายหญิง”
เสียงของคนงานดังขึ้น ทำให้
