กว่ามาเฟียสาวจะข่มตาหลับลงได้ก็เกือบเช้า แสงอบอุ่นจากดวงอาทิตย์ลอดผ่านประตูโชจิเข้ามาถึงปลายเท้าที่กำลังซุกอยู่ในฟูกผืนเดียวกับเจ้าของห้อง เป็นสัญญาณการเริ่มต้นเช้าวันใหม่
ไข่หวานเพิ่งปิดเปลือกตาเข้าสู่ห้วงนิทราได้ไม่นาน เสียงเห่าจากเจ้าขนหนานอกห้องก็ปลุกให้เธอตื่นขึ้นมาใหม่ มาเฟียสาวแทบอยากคว้าดาบไปตีหัวมันให้หยุดเห่าเสียที
เธอหลับตาลงได้ไม่ถึงสองชั่วโมงดีด้วยซ้ำ
“คุณตื่นเช้า?” คนข้างกายเธอลุกขึ้นมานั่งตามทีหลัง มือของเขาจับผมเผ้าที่พันกันของเธอเล่นและคอยสางมันลงจนเรียบแปล้
“คุโระเห่าเสียงดัง ไข่หวานนอนไม่ได้” เธอบอกเจ้าของหมาไปตามตรง “เรย์ซังอาจจะชินเสียงมัน แต่ไข่หวานไม่ชิน”
เธอฟ้องเขาฉอดๆ กะเอาให้เจ้าปุกปุยหน้าห้องถูกกักบริเวณสักอาทิตย์เป็นการแก้แค้นที่ส่งเสียงดังรบกวนตั้งแต่เช้า แต่แทนที่ยากูซ่าหนุ่มจะลุกไปจัดการเจ้าคุโระให้ เขากลับหัวเราะเบาๆ ตามด้วยการดึงผ้าห่มออกจากตักเล็กจนเจ
