“อ้อ! ที่คุยภาษาอังกฤษได้ทั้งบ้านเพราะคุณย่าทวดเป็นชาวยุโรป”
ไข่หวานที่เดินตามสาวน้อยเจ้าของผมทรงเจ้าหญิงกลับมายังห้องนอนของเธอ และนั่งซักไซ้กันเกี่ยวกับบรรพบุรุษของแต่ละฝ่ายกันกว่ายี่สิบนาที
หลังจากจบมื้อเช้า คามิก็งอแงให้เธอมาเล่นที่ห้องด้วยกันทันที คนเป็นพี่จึงสบโอกาสทิ้งเธอไว้กับน้องสาวแล้วหนีไปทำงานที่ผับ
“ช่าย~! แต่คุณย่าทวดพูดญี่ปุ่นได้บ้างนะคะ ไม่เหมือนพี่สาวที่พูดไม่ได้เลย” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วสดใสของสาวมหาลัยเอ่ยขึ้น พร้อมกับเปิดอัลบั้มภาพถ่ายที่แอบไปจิ๊กมาจากห้องคุณยายให้ดูไปด้วย “คามินึกว่าบ้านเราจะไม่มีคนตาสีฟ้าเหลือแล้ว แต่ยังมีหลงมาคนหนึ่ง”
“เรย์ซัง?”
“อื้อ! เท่เนอะ~ พี่ชายของคามิหล่อมาก เมื่อก่อนเพื่อนๆ พยายามจะมาที่บ้านเพราะอยากเจอพี่ชายด้วย” คนเป็นน้องเล่าถึงความหลังพร้อมด้วยตาเป็นประกายระยิบระยับ เหมือนสาวน้อยวัยใสในการ์ตูนญี่ปุ่น
ไข่หวานชำเลืองตามองน้องสาวที่อวยพี่ต
