YAKUZA 3 | หลอกมาหลอกกลับ ไม่โกง

โกคูผับ, เขตชิบูย่า เนื่องจากวันนี้เป็นการเจรจานัดสำคัญ ไข่หวานจึงมีลูกน้องติดตามมากกว่าทุกครั้ง โดยปกติเธอชอบไปไหนมาไหนกับวินซ์และวิคเตอร์เพื่อความสะดวก และไม่เสี่ยงที่จะถูกลูกน้องคนอื่นรายงานพฤติกรรมไปถึงหูบิดา วันนี้เป็นครั้งแรกที่เปิดประตูเข้ามาและพบว่าไม่มีแขกอยู่ภายในร้าน จะว่าเป็นวันผับปิดก็คงไม่ใช่เพราะมีพนักงานมาทำงานกับครบทุกฝ่าย บริเวณทางเข้าร้านมีลูกน้องของแก๊งโอนิซึกะหลายนายยืนเรียงแถวต้อนรับ ทุกคนล้วนเป็นผู้ชายและมีรอยสักทั่วร่างกายจนแทบกลบสีผิวตนเองหมด ลูกน้องยังขนาดนี้ เจ้านายไม่สักถึงหน้าผากเลยหรือไง ไม่ทันจะได้จินตนาการต่อ ร่างระหงก็มาหยุดต่อหน้าผู้ชายสวมชุดสูทสีดำเจ้าของส่วนสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตร น่าแปลกที่ลูกน้องคนนี้ไม่มีรอยสัก หรืออาจจะสักในร่มผ้า ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นโค้งคำนับสามสิบองศาเป็นการแสดงความเคารพเธอ มือที่แนบอยู่ข้างลำตัวเรียงชิดติดกันทุกระเบียบนิ้ว บ่งบอกว่าผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี มาเฟียสาวจึงส่งยิ้มและกดใบหน้าลง ตอบรับการทักทายอย่างสุภาพนั้น “สายัณห์สวัสดิ์ครับมิสวิรัลวีร์ ผมโอเอดะ ชุนยะ เป็นลูกน้องคนสนิทของคุณโอนิซึกะ เรย์ครับ” อีกฝ่ายแนะนำตัวกับเธอโดยที่ไม่ต้องถาม คำพูดที่ฟังดูเป็นทางการทำให้มาเฟียสาวไม่ชอบใจนัก เธอชอบบรรยากาศที่เป็นกันเองมากกว่านี้ เพราะมันทำให้อีกฝ่ายไม่ระวังตัวมากจนเกินไป “สวัสดีค่ะ ฉันชอบให้เรียกว่าไข่หวานมากกว่า” รอยยิ้มอย่างเป็นมิตรอวดฟันเรียงขาว วันนี้เธอสวยเนี้ยบหัวจรดปลายเท้าและมีความมั่นใจมาก “ครับ นายท่านให้ผมมานำทางคุณไข่หวานไปยังห้องอาหารชั้นสองครับ” “นำทางไปเลยค่ะ ฉันเริ่มหิวแล้ว” เธอบอกออกไปอย่างไม่รีรอ ไข่หวานในตอนนี้อยากจับอีกฝ่ายเซ็นสัญญาใจจะขาด เธออยากเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ อยากครอบครองและมีชื่อร่วมในโกคูผับ มาเฟียสาวสั่งให้ลูกน้องคนอื่นๆ รออยู่ที่ชั้นล่าง มีเพียงวินซ์กับวิคเตอร์ที่ได้รับอนุญาตให้ติดตามขึ้นไปถึงชั้นสอง “นายท่านรออยู่ข้างในครับ ในนั้นมีแค่พ่อครัวที่เราจ้างมาวันนี้กับนายท่าน ผมขออนุญาตส่งที่หน้าห้องเท่านั้น” ชุนยะพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพตามปกติ ฟังผ่านๆ เหมือนประโยคบอกเล่าทั่วไป แต่คนได้ฟังกลับยกยิ้มมุมปาก ไม่ทันไรก็ถูกคนของโอนิซึกะทดสอบความเชื่อใจเข้าแล้ว การที่อีกฝ่ายพูดว่า ตนเองซึ่งเป็นถึงลูกน้องคนสนิทของหัวหน้าแก๊งยากูซ่า ยังไม่อาจเข้าไปในที่รโหฐานของผู้เป็นนาย นั่นเท่ากับว่าเธอเองก็ต้องทิ้งลูกน้องของตนเองไว้ด้านนอกเช่นกัน “วินซ์ เอากระเช้ามาให้ฉัน” นิ้วเรียวประดับด้วยเจลทาเล็บสีแดงคุณภาพดีแบมือขอสิ่งที่อยู่ในมือลูกน้อง วินซ์กับวิคเตอร์หันมองหน้ากันทันที การปรึกษาทางกระแสจิตแบบพวกแฝดชอบทำเกิดขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ทั้งคู่แสดงสีหน้าลังเลเพราะรู้ความหมายของนายสาว แต่เพราะเห็นดวงตาเฉี่ยวมีประกายขุ่นเคืองกับท่าทางยึกยักที่พวกตนแสดงออก บอดีการ์ดทั้งสองนายจึงจำต้องส่งทั้งกระเช้าและซองเอกสารสัญญาใส่มือเล็ก เธอพกสัญญามาด้วย แม้จะเป็นการขัดคำสั่งของบิดาที่สั่งให้มาผูกมิตรเอาไว้เท่านั้น แต่มันจะต่างอะไรหากต้องเซ็นสัญญากันวันนี้ ในเมื่ออย่างไรแก๊งโอนิซึกะก็ต้องเซ็นสัญญากับวีกรุปอยู่แล้ว “ฝากดูแลลูกน้องของฉันด้วยนะคะ” เธอหันมาพูดกับชุนยะด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น ใบหน้าหยิ่งยโสแสดงออกอย่างซื่อสัตย์ว่าไม่ได้เกรงกลัวคนที่อยู่ข้างในแม้แต่น้อย นั่นทำให้ลูกน้องของยากูซ่าหนุ่มกดใบหน้าลงด้วยความเคารพ “รับทราบครับ ผมจะดูแลอย่างดี” เจ้าของมือสวยถือกระเช้าและแฟ้มสัญญาด้วยมือข้างหนึ่ง ครืด... ทันทีที่เอื้อมมือไปเปิดประตูบานเลื่อนด้วยตนเองก็ต้องชะงัก เมื่อพบกับร่างสูงกำยำกำลังยืนถือช่อดอกไม้ขวางทางอยู่ตรงหน้า เขาปักหลักรอเธออยู่ตรงนี้ก่อนแล้ว และคงได้ยินสิ่งที่เธอพูดคุยกับลูกน้องตนเองทุกประโยค ไม่ต้องรอให้เงยหน้าขึ้นไปมอง ใบหน้าสวยราวกับประติมากรรมของจิตรกรในพิพิธภัณฑ์ฝรั่งเศสก็โน้มตัวลงมาปรากฏต่อหน้า เธอเผลอมองเขาอย่างสำรวจตั้งแต่แรกพบ ด้วยเครื่องหน้าสวยชัดไปทุกสัดส่วนต่างจากที่คาดเอาไว้ ดวงตาสีไอริสแบบเดียวกับดอกไม้ในมือแข็งแรง นัยน์ตาลึกคมและมีประกายจริงจังฉายอยู่ในแววตาเสมอ คิ้วหนาแต่ได้สัดส่วนรับกับรูปหน้า ผมหยักศกสีเข้มรับกับสันจมูกโด่งและริมฝีปากสีแดงซีดของอีกฝ่าย ทำให้ทุกอย่างบนใบหน้าของเขาเด่นชัดยิ่งกว่าเดิม ยิ่งไปกว่านั้นคือการแต่งกายด้วยชุดยูกาตะสีกรมท่า เห็นรอยสักที่โผล่พ้นไหลปลาร้าและต้นแขนรำไร ทว่ากลับมีของไม่เข้าพวกอย่างจิวสีเงินบนริมฝีปากและจมูกโด่ง แถมยังเจาะหูสองข้างแบบนับไม่ถ้วน เขาเป็นคนญี่ปุ่นที่ไม่เหมือนคนญี่ปุ่น เหมือนนายแบบหรือดารากำลังรับบทตัวเอกที่เป็นอันธพาล เป็นยากูซ่าที่ไม่เคยมีอยู่ในจินตนาการของเธอ ก็หล่อดี เพียงแต่เธอในตอนนี้ไม่ได้มีความคิดอยากชอบพอใคร ไข่หวานถือคติว่าผู้หญิงสวยและหาเงินเก่งจะไม่ต้องเจ็บปวดจากอะไร ยกเว้นผู้ชายจู๋ใหญ่ “คุณสวยมาก...”