เขากระชากร่างของอรุณประภาเข้ามาจะตบแต่ก็ต้องหมุนคว้างเมื่อคิรินทร์ดึงเขาออกและจ่อศีรษะเขาด้วยปืน หญิงสาวเอามือปิดปากเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
“มึงอาจจะคิดว่าเข้ามาในนี้ได้ง่าย แต่มึงรู้รึเปล่าว่ามึงจะได้ออกไปแบบไหน...เป็นศพหรือว่ายังมีลมหายใจ” คิรินทร์ถามเสียงต่ำ
แทนไทยกมือไหว้ประหลกๆ
“มึงจะเอาอีนี่ก็เอาไป กูไม่ยุ่งแล้วก็ได้ ปล่อยกูไปเหอะ”
“มึงจำไว้ก่อนตายว่าพิณจะมีกูเป็นผัวคนเดียว มึงมันแค่เศษสวะที่เกาะชายกระโปรงผู้หญิง ไม่มีสิทธิ์มามองหน้าใครด้วยซ้ำ” ปืนในมือของคิรินทร์กดที่ขมับของแทนไทหนักขึ้น ความเย็นเฉียบของมันทำให้เขาแทบหยุดหายใย เขาไม่คิดว่าคิรินทร์ออกไปแล้วจะย้อนกลับมาอีก
ชายร่างใหญ่สามสี่คนเดินตามกันเข้ามา เขาก้มศีรษะให้คิรินทร์ก่อนจะลากแทนไทออกไป ชายหนุ่มเก็บปืนในขณะที่แทนไทร้องโหยหวน
“พิณ พิณช่วยผมด้วย พิณขอร้องเขาสิ”
อรุณประภาเหมือนคนที่ตื่นจากภวังค์ เธอถามเขาว่า
“พี่คินคะ
