อรุณประภานอนนิ่ง เธอไม่ใช่เด็กสาวๆ ที่จะร้องไห้ฟูมฟายตอนมีอะไรกับผู้ชายครั้งแรก หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาพรายน้ำบนโต๊ะข้างเตียงมันบอกเวลาตีสาม
คิรินทร์ออกไปจากห้องได้สักพักแล้วเธอเดาว่าเขาคงออกไปดูแทนไท ที่คนของเขาคงลากไปไหนสักที่ หญิงสาวไม่ได้ห่วงว่าแทนไทจะเป็นอย่างไร แต่เธอเห็นว่าคนแบบนั้นไม่สมควรที่ใครจะเอาอนาคตไปแลก
หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนออกมา เธออยากได้เสื้อผ้าตอนที่มีเรื่องกันเธอยังไม่ทันได้แต่งตัวด้วยซ้ำ มีแค่เสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียวตั้งแต่หัวค่ำจนถึงตอนนี้
เธอลงมาจนเกือบถึงประตูบ้าน คิรินทร์ก็มาถึงเสียก่อน
“พิณจะไปไหน” สีหน้าเขาดูปกติ
“จะไปบ้านพักค่ะ” เธอกัดริมฝีปาก ชายหนุ่มมองดูอย่างไม่ชอบใจ เขาจับแขนเธอพากลับขึ้นข้างบน
“ที่นั่นมันไม่ปลอดภัยแล้ว พิณอยู่นี่แหล่ะ”
หญิงสาวขืนตัว “พิณอยากได้เสื้อผ้าค่ะ”
“เดี๋ยวให้เด็กไปเอาให้ตอนเช้า พี่เหนื่อยกลับขึ้นไปนอนกันก่อน”
“พี่คินไป
