“งั้นพี่ลงไปรอข้างล่างนะ” เผื่ออรุณประภาต้องการความเป็นส่วนตัวขณะแต่งตัว เขาจึงลงไปรอข้างล่างแทน
ครึ่งชม.ต่อมาหญิงสาวลงมาที่ห้องทานอาหาร แม่บ้านจัดไว้ให้แล้วรีบออกไป เธอถอนใจอย่างโล่งอกที่ยังไม่ต้องพบหน้าใครมากนัก ถึงจะไม่ได้ฟูมฟายอะไรแต่ก็ไม่ถึงขนาดที่จะไม่รู้สึกกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“วันนี้พิณมีไปไหนไหมครับ”
“ไม่มีค่ะ แต่อยากไปช้อปปิ้ง” ตอนนี้จะมีอะไรที่ดีกว่าการเยียวยาตัวเองด้วยการใช้เงิน เรื่องของแทนไทเธอก็ไม่ได้อยากรู้แล้ว ถ้าคิรินทร์จะไม่บอกถามยังไงก็คงไม่บอก
“งั้นพี่จะพาไปที่นึงก่อน ช้อปปิ้งเอาไว้กลับมาเดี๋ยวพี่พาไป พิณจะช้อปทั้งห้างก็ได้พี่จ่ายไหว”
เธอเหลือบตามองคนขี้คุย ถึงจะรู้ว่าเขาฐานะดีมากฟาร์มมุกทำรายได้มหาศาลต่อปี ถึงจะมีเมฆาเป็นหุ้นส่วนด้วยก็ตามเถอะ
เมื่อทานข้าวเสร็จคิรินทร์พาเธอลงเรือ คราวนี้ไม่ได้ไปที่เดิมอีก ใช้เวลาบนเรือราวๆ 45 นาทีก็ถึงเกาะหนึ่งดูเงียบสงบมาก เธอ
