ญาติห่างๆ

อรุณประภา ฉัตรอรุณ หญิงสาวอายุ 28 ปี หนึ่งในผู้บริหารของโรงแรมในเครือฉัตรอรุณ ร่วมกับพี่ๆ น้องๆ อีก 4 คน คืออัญญา พี่สาวคนโต อิงควัตพี่ชายคนรอง ไอยวรินทร์พี่คนกลาง และอรุณีมาลาน้องสาวฝาแฝด ลูกสาวคนเล็กของบ้านส่วนตัวเธอเป็นลูกคนที่สี่ เป็นคู่แฝดไข่คนละใบกับอรุณีมาลา เธอก้าวลงจากรถตู้ของผู้บริหารที่ย่าของหลานๆ คือหม่อมหลวงศิตา มารดาของศิวัชส่งมารับเธอและน้องสาวรวมถึงหลานๆ สองคนคือต้นกล้าและต้นข้าว มาที่จ.กระบี่เพื่อมาจัดการธุระและพักผ่อน ซึ่งเธอยังนึกไม่ออกว่าตนเองจะพักผ่อนให้เป็นสุขได้อย่างไร ในสภาวะที่เพิ่งเลิกกับแฟนหนุ่มที่คบกันมานานปี เนื่องจากแฟนคนดีกลายสภาพเป็นแมงดาปีกทองระดับทองคำแท้ 96.5% ได้อย่างไม่น่าเชื่อด้วยฉากหลังเป็นพ่อค้าเนื้อสด ส่งออกผู้หญิงไปยังประเทศเพื่อนบ้าน และเจ็บกว่านั้นตรงที่ไอ้ชั่วนั่นมันอาศัยที่ดินของตระกูลเธอทำความผิด หญิงสาวนึกเจ็บใจเมื่อนึกถึงตอนที่ฟังบทสนทนาของอดีตแฟนและเพื่อนของเขา เมื่อตอนที่ติดเครื่องดักฟังว่า “กูนึกว่ามึงจะเลิกกับคุณพิณจริงๆ เสียอีก” เสียงของชัยพลคู่หูความชั่วของอดีตแฟน “เลิกได้ยังไงกูยังไม่ได้ถอนทุนคืนเลย เสียไปเป็นแสนแขนยังไม่ได้จับ” แทนไทพูดต่อ “หวงตัวฉิบหาย” เธอในตอนนั้นหน้าแดงด้วยความโกรธ ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะของคนบางคนยิ่งเหมือนว่าการที่เธอหวงตัวเป็นเรื่องคร่ำครึโบราณอย่างนั้นล่ะ หญิงสาวคิดเพลินจนไม่ทันสังเกตว่าใครมายืนใกล้ “สวัสดีครับน้องพิณ” อรุณประภาสะดุ้งน้อยๆ หันไปมอง เธอถอดแว่นดำออกเพื่อไม่ให้เสียมารยาทต่อคู่สนทนา “พี่คิน สวัสดีค่ะ” ไอ้คนที่หัวเราะเยอะเธอวันนั้น จำได้ดีเชียวล่ะแต่เท่าที่อิงควัตเล่าให้ฟัง คิรินทร์ก็ช่วยเธอเยอะมากในวันนั้น “ครับ ยินดีต้อนรับสู่ฟาร์มมุกคิรินทร์ เดินทางมาเหนื่อยไหมครับ” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่รูปร่างบึกบึน หน้าคมผิวสีทองแดงผิดกับคนในเมืองที่เธอคุ้นเคย ผู้เป็นเจ้าของฟาร์มมารอต้อนรับแขกพิเศษด้วยตัวเอง “ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ หลับมาตลอดทาง” หญิงสาวหัวเราะ แก้มขาวๆ เริ่มเป็นสีแดงเพราะอากาศร้อน แต่ดูน่ารักจนเขาอยากสัมผัส อยากแตะต้อง อยาก........แต่ความคิดสะดุดลงเมื่อ เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กชายและเด็กหญิงดังอยู่ด้านหลังเมื่อต้นกล้าและต้นข้าวลงจากรถ ตามด้วยอรุณีมาลาลงมาเป็นคนสุดท้าย “ว่าไงเด็กๆ สนุกไหม” คิรินทร์ทักทายหลานๆ เด็กทั้งสองเป็นลูกฝาแฝดของอรุณีมาลากับศิวัชญาติของเขาเอง ความจริงเขาเคยพบเด็กทั้งคู่มาประปรายบ้างในเวลาที่ไปพบเมฆา ญาติอีกคนที่เป็นพี่เขยของอรุณีมาลากับอรุณประภา  แต่ในตอนนั้นเขาไม่ทราบว่าทั้งต้นกล้าและต้นข้าวเป็นหลานของตัวเองด้วยตามสายเลือด   นับญาติกันแล้วปวดหัวฉิบหาย! เขาคิดในใจ   “สนุกคับลุงคิน ทะเลอยู่ไกลไหมคับ ต้นกล้าอยากเห็นทะเลแล้ว” ในระหว่างที่เจ้าของสถานที่ทักทายคนที่เหลือ อรุณประภามองไปรอบๆ ที่นี่คือฟาร์มมุกของคิรินทร์มีชื่อว่าฟาร์มมุกคิรินทร์อันโด่งดัง ว่ากันว่ามุกจากที่นี่คุณภาพดีมากพอๆ กับชื่อเสียงของเจ้าของฟาร์มที่ดังในระดับผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งในพื้นที่ ด้วยรูปร่างหน้าตา ฐานะและสถานะทางครอบครัวที่ยังคงคำว่า “โสด” ไว้อย่างเหนียวแน่น  ซึ่งจากข่าวอรุณประภาไม่รู้ว่ามุกหรือเจ้าของอะไรที่มีคุณภาพดีกว่ากัน หลังจากที่เดินตามไกด์กิตติมศักดิ์นำชมฟาร์มมุกแบบที่เธอไม่มีสมาธินัก  เย็นนั้นคิรินทร์เลี้ยงอาหารต้อนรับเธอและน้องสาว รวมถึงหลานๆ เธอได้ยินเสียงต้นกล้าพูดกับเขาว่า “ขอบคุณคับพ่อคิน” เอ..นี่เขาไปตกลงกันเป็นพ่อลูกกันตอนไหน อรุณประภาคิดอย่างมึนงง ทำให้คิดไปถึงแทนไทอดีตแฟนหนุ่มชั่วคนนั้นไม่ได้ เพราะเด็กๆ ก็เคยเรียกเขาว่า ‘พ่อแทน’ เช่นกัน หญิงสาวค่อนข้างกังวลเพราะเมื่อวานเธอไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล ที่ชายหนุ่มถูกอายัดตัวไว้โดยเจ้าหน้าที่ปราบปราม  “พี่จะหาทางประกันตัวออกไปสู้คดี อย่าหวังว่าพิณจะมีแฟนใหม่ได้สงบสุข” แทนไทข่มขู่ กรธัชบอกเธอว่า “คุณพิณอย่ากังวลเลยครับ ต่อให้ทางเขาวิ่งเต้นหาทางประกันตัวได้ แต่ทางเราจะคัดค้านให้ถึงที่สุด”  หญิงสาวหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงเรียกของคิรินทร์ เขาเลื่อนแก้วทรงสูงมีน้ำสีฟ้าสวยมาตรงหน้าเธอ “น้องพิณลองชิมสักหน่อยสิครับ”  อรุณประภามองเครื่องดื่มแก้วนั้น เจ้าของบ้านจึงขยายความว่า “บลู กามิกาเซ่ครับ เหมาะกับผู้หญิงดี” “ขอบคุณค่ะ” เธอรับมาจิบ ได้ลองสักหน่อยก็ดีเผื่อจะผ่อนคลาย หญิงสาวบอกตัวเอง “บ้านพี่คินมีบาร์เทนเดอร์ด้วยเหรอคะ” หญิงสาวเป็นฝ่ายถามบ้าง “ไม่มีครับ พี่ชงเอง”  เขาผายมือไปยังด้านในมุมหนึ่งของบ้านที่เป็นเคาน์เตอร์เครื่องดื่มขนาดกลาง หญิงสาวมองตามเข้าไปยิ้มให้นิดๆ ไม่วิจารณ์ว่าอะไร ดูว่าอาหารมื้อนั้นจะอร่อยขึ้นเป็นพิเศษ เมื่อมีเครื่องดื่มที่รสชาติดีและคนชวนคุยที่รอบรู้ นอกจากบลู กามิกาเซ่แก้วนั้นเธอยังได้ชิมอีกหลายสูตร  อรุณประภาได้ยินเสียงน้องสาวแซวมาแว่วๆ ว่าคิรินทร์ไม่ชงให้เธอบ้าง คิรินทร์เพียงแค่ยิ้มให้และตอบว่า “น้องออเพิ่งหายไข้ อย่าเพิ่งดื่มเลยครับ ไม่งั้นไอ้ด็อกด่าพี่แน่” เจ้าของบ้านหนุ่มพูดถึง ดร.ศิวัช พ่อของหลานๆ ที่พยายามจะกลับเข้ามารื้อฟื้นความสัมพันธ์กับน้องสาวเธอ ศิวัชเป็นญาติกับคิรินทร์และเมฆาพี่เขยเธอ เขาเป็นลูกชายนายหัวภาคย์เจ้าของสัมปทานเกาะรังนกที่ระนอง  อรุณีมาลาเองก็มีแผนจะพาลูกไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าหลังจากจบทริปนี้ ซึ่งอรุณประภายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปด้วยไหม เพราะอยากให้น้องสาวมีเวลาส่วนตัวกับครอบครัวใหม่ของเธอเองบ้าง กว่าจะจบมื้อนั้นเธอก็เริ่มเมานิดหน่อย หญิงสาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งเธอหายไปนานมากจนคิรินทร์ต้องไปตาม  “พิณ น้องพิณเป็นอะไรรึเปล่าครับ” เขามาเคาะประตูหน้าห้องน้ำ  “เปล่าค่ะ” หญิงสาวตอบและรีบดูกระจกสำรวจความเรียบร้อยแล้วเปิดประตูออกมา ภาพหญิงสาวที่เปิดประตูห้องน้ำออกมาแทบทำให้คิรินทร์ลืมหายใจ แก้มเนียนผิวผ่องของเธอเป็นสีเรื่อจากแอลกอฮอร์เหมือนลูกพีชสุกจนเขานึกอยากชิม คิรินทร์ดันร่างเธอไปจนติดผนัง ก้มลงจูบเธอบนริมฝีปากสีชมพู ละเลียดความหวานจากค็อกเทลที่ยังอวลอยู่ในปากเธอ หญิงสาวเผยอปากขึ้นรับจุมพิตนั้นอย่างไม่รู้ตัว จนเมื่อเขาผละออกห่าง   เธอไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเธอถึงไม่ตบหน้าเขาสักที หรือทำอะไรก็ได้ที่เป็นการตอบโต้การกระทำอุกอาจนั้น หรือเธอจะเมาจริงๆ อรุณประภาคิด จนเมื่อกลับมาถึงบ้านพักเธอรู้แค่ว่าอรุณีมาลามาถามอะไรสักอย่างและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ และทุกอย่างเหมือนถูกปิดสวิทต์เธอหลับไปทันที