จบประโยค
วิศวะก็โน้มตัวลงโดยไม่ให้โอกาสเธอตั้งตัว
ริมฝีปากของเขาประกบลงมาบนริมฝีปากของวีนัสอย่างรวดเร็ว แต่ไม่รุนแรงอย่างที่เธอคาดไว้ กลับเป็นจูบที่แน่น ลึก และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เขาเก็บกดไว้มานาน
เสียงลมหายใจทั้งคู่ประสานกันในความเงียบของห้อง
มือของวิศวะประคองใบหน้าเธอไว้แน่น เหมือนกลัวว่าแค่ผละออก วีนัสจะละลายหายไปอีกครั้ง
วีนัสที่ตอนแรกตาเบิกกว้าง ค่อย ๆ หลับตาลง
ทุกความทรงจำ วันที่เลิกกัน วันที่ร้องไห้คนเดียว วันที่แอบมองเขาเดินผ่านกับผู้หญิงคนอื่น ทั้งหมดไหลย้อนกลับมาในวินาทีนั้น
เธอจูบเขากลับอย่างเงียบ ๆ ไม่ใช่เพราะแรงปรารถนา แต่เพราะในที่สุด เธอก็ไม่ต้องหนีอีกต่อไป
วิศวะถอนจูบออกช้า ๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากแบบคนได้เปรียบ แล้วไม่ให้วีนัสได้ตั้งตัว มือแข็งแรงก็สอดเข้าไปช้อนร่างเธอขึ้นมาอีกครั้ง
“ว้ายย! ทำบ้าอะไรเนี่ย อุ้มทำไม!” วีนัสร้องตกใจ มือรีบคว้าเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ
“มีอ
