02 : 45 น.
ไฟสลัวในผับเริ่มลดความวูบวาบลง เพลงยังดังแต่คนเริ่มซาไปเกือบครึ่ง
“พวกมึงงงง~ กูแบบ…อื้อออ ไม่ไหวอ่าาา~”
เสียงวีนัสพูดยานคาง ลากยาวเหมือนลิ้นจะพันกันเอง ทั้งหน้าตาแดงจัด ตาเยิ้มเป็นคนเมาเต็มสภาพ
เมลบีที่นั่งพิงโต๊ะอยู่ข้าง ๆ ก็เอาหัวโงนเงนขึ้นมา
“กลับกันไหมอ่าา… กูเริ่มเห็นไฟวิ้ง ๆ เป็นสามดวงละ…”
เจนนิสที่เดิมทีตั้งใจจะคุมเพื่อน ตอนนี้ก็สภาพไม่ต่าง แก้วในมือตกค้างแบบยังไม่ยอมปล่อย
“เอิ่ม… กู…โอ๊ยยย โต๊ะมันหมุน หรือกูหมุนวะ…”
ครีมมี่เองก็วางแก้วลงแบบหมดเรี่ยวแรง
“กูว่า…วันนี้แม่งแรงไปจริง ๆ ว่ะ เมาแบบเมาจริง ไม่ใช่เมามารยาท…”
ทั้งสี่คนนั่งเอนตัวพิงกันไปพิงกันมาเหมือนโดมิโนจะล่ม หน้าแดงจัดกันทุกคน ตาลอยเหมือนจะหลับกลางผับได้ทุกวินาที
วีนัสยกมือขึ้นชี้มั่ว ๆ ไปที่ประตู
“กลับ…กลับบ้านกันเหอะ…ก่อนที่กูจะหลับเป็นศพอยู่ตรงนี้…”
เมลบีรีบพยักหน้าแรงจนหัวโคลง
“อื้ออออออ~ กูก
