“วันต่อมา NC บ้างเล็กน้อย🔞”

วันต่อมา… เวลา 17 : 00 น. วีนัสค่อย ๆ ขยับตัวตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ร่างกายยังหนักอึ้งเหมือนโดนรถทับ ความเมื่อยล้าจาก “ศึกหนัก” ของเมื่อคืนแล่นขึ้นมาทันทีที่เธอขยับแขนขา ดวงตาพร่ามัวเพราะแสงแดดอ่อนยามเย็นที่ลอดผ้าม่านเข้ามา เธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำที่ขาด ๆ หาย ๆ ไม่แน่ใจเลยว่าจริง ๆ แล้วใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายง้อใคร เธอง้อวิศวะ… หรือวิศวะต่างหากที่ยอมง้อเธอเอง ภาพสุดท้ายที่ยังพอจำได้ คือช่วงเวลาประมาณหกโมงเกือบครึ่ง ตอนที่เขายอมผละออก ยอมปล่อยให้เธอได้พัก เสียงทุ้มต่ำบอกให้เธอ “นอนเถอะ” ยังดังติดอยู่ในหัว วีนัสถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอามือปิดหน้า มุมปากยกขึ้นนิดเดียวอย่างคนทั้งเขิน ทั้งเหนื่อย ทว่า… “ยิ้มอะไร?” เสียงทุ้มต่ำปนงัวเงียของวิศวะดังขึ้นใกล้หูมากจนวีนัสสะดุ้งเล็กน้อย เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเขานอนอยู่ข้าง ๆ มาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ แขนแข็งแรงพาดอยู่รอบเอวเธอแ