จากที่ตอนแรกวิศวะใช้มือปิดปากวีนัสไว้ ตอนนี้เขาค่อย ๆ ลดมือลงช้า ๆ ก่อนจะใช้ริมฝีปากของตัวเองประกบแทนที่มือเมื่อครู่
แล้วออกแรงดันร่างบางของวีนัสให้ถอยหลังไปทีละก้าว จนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับขอบโต๊ะเครื่องแป้งสีขาวที่ตั้งคู่เคียงข้างตู้เสื้อผ้าในห้องนอน
วิศวะผละปากออกจากริมฝีปากบวมช้ำของวีนัสช้า ๆ สายตาคมกริบจับจ้องใบหน้าแดงระเรื่อของเธอที่ตอนนี้หอบหายใจถี่
มือใหญ่ข้างหนึ่งยังคงกุมสะโพกเธอไว้แน่น ขณะที่อีกข้างเลื่อนลงมาลูบไล้ต้นขาเนียนผ่านผ้าบางของชุดที่เธอสวมอยู่
“ปล่อยได้แล้ว… ต้องกลับไปอาบน้ำแต่งตัวอีก ถ้าไปช้าเดี๋ยวพวกนั้นมันให้ออกค่าเหล้าแน่”
วีนัสพูดเสียงแผ่ว ขณะที่พยายามดันอกกว้างของวิศวะเบา ๆ แต่แรงนั้นแทบไม่มีน้ำหนัก
วิศวะยิ้มมุมปาก ไม่ยอมถอย “ไม่เป็นไรหรอก ฉันรวย เดี๋ยวจ่ายเอง”
เขาก้มลงประกบจูบอีกครั้ง คราวนี้ลึกและยาวนาน จนเกือบห้านาทีเต็ม รสหวานจากปากเธอยังคงติดอยู่ท
