“เมมเบอร์”

ในคืนนั้น… เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของหมอเจ้าของไข้ดังขึ้นในห้องพักผู้ป่วย “แกร็ก…” เสียงเปิดแฟ้มดังแผ่ว ๆ พร้อมกับเสียงปากกาเซ็นเอกสารตรวจอาการตามปกติ วีนัสยังนอนนิ่ง ปลายผมกระจายอยู่บนหมอน ใบหน้าซีดยังไม่ดีขึ้นนัก แต่ระหว่างที่หมอกำลังฟังเสียงปอด และเช็กสายน้ำเกลือ… เสียงรอบตัวก็เริ่มค่อย ๆ แทรกเข้ามาในสติของเธอ เสียงลมหายใจหนัก ๆ อีกหนึ่งคนใกล้เตียง เสียงเก้าอี้ที่ถูกขยับลงน้ำหนักเบา ๆ และเสียงผ้าคลุมบางส่วนขยับเบา ๆ เหมือนมีใครเฝ้าอยู่ไม่ไกล “ชีพจรดีขึ้นนิดหน่อยนะคะ เดี๋ยวให้พักต่ออีกหน่อยค่ะ” วีนัสได้ยินเสียงนั้นลอยผ่านเข้ามาในหู ไม่ชัด…แต่จับได้เป็นคำ ๆ ขนตาของเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้า ๆ แสงไฟสีขาวของโรงพยาบาลสะท้อนเข้าตา ทำให้ต้องกระพริบเบา ๆ ภาพแรกที่เห็นไม่ใช่หมอ… แต่เป็น วิศวะ ที่นั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง ก้มหน้าเล็กน้อยเหมือนเพิ่งหลับไปในท่านั่ง มือแข็