บทที่ 54
นารีรัตน์มาหาแซคคารีย์ตอนสายๆ และเมื่อมองไม่เห็นชายหนุ่มอยู่ที่ห้องรับแขก ก็หันไปถามสาวใช้
“คุณแซคตื่นหรือยัง”
“หนูไม่ทราบค่ะ”
“อะไร ไม่ทราบ นี่แกเป็นคนใช้ประสาอะไร เดี๋ยวฉันจะให้คุณแซค ไล่ออกให้หมดเชียว”
นารีรัตน์ตวาดใส่อย่างโมโห ก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดขึ้นบันไดไป
หญิงสาวมาหยุดที่หน้าห้องนอนของชายหนุ่ม เคาะอยู่หลายครั้งไม่มีเสียงตอบ จึงถือวิสาสะเปิดเข้าไป แต่ภายในห้องกลับว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของแซคคารีย์
“ขาเดี้ยงแบบนั้น ยังจะไปไหนอีก”
หล่อนบ่นกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจ เดินออกไปจากห้องนอนของแซคคารีย์ กำลังจะเดินลงบันได แต่หางตาก็หันไปเห็นแซคคารีย์เสียก่อน ซึ่งเขาออกมาจากอีกห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ กับห้องนอน และที่สำคัญเขาเดินออกมาโดยไม่ได้นั่งรถเข็น
“คุณแซค...?!”
แซคคารีย์หันมามองตามเสียงเรียก และเมื่อเห็นว่าเป็นนารีรัตน์ก็เอ่ยทักทายตามมารยาท
“สวัสดีครับนารี”
นารีรัตน
