บทที่ 67
“ฉัน... ฉันไม่เคยคิดจะแข่งอะไรกับพี่นารีเลยนะจ๊ะ”
“กูรู้ว่าคนโง่ๆ อย่างมึงไม่เคยคิดจะแข่งอะไรกับกู แต่ถ้ากูไม่เด่นกว่ามึง ตอนนี้กูก็คงจะเป็นลูกชังที่พ่อแม่ไม่รัก เหมือนกับที่มึงเป็นอยู่ในตอนนี้แหละ นังลินดา”
อลินดาร้องไห้ด้วยความเสียใจ “พี่นารี... ฉันขอโทษนะถ้าฉันเคยทำอะไรไม่ดีเอาไว้กับพี่”
“มันสายไปแล้วล่ะนังลินดา เพราะกูไม่มีวันปล่อยให้มึงมาแย่งลมหายใจของกูไปอีกแล้ว หลังจากที่มึงแย่งคุณแซคไปจากกู”
“ฉัน... ฉันไม่เคยคิดจะแย่งคุณแซคไปจากพี่นารีเลยนะจ๊ะ”
“อย่ามาตอแหล มึงรักเขา มึงรักผู้ชายของกู และมึงก็แย่งเขาไปได้สำเร็จ ถ้าไม่มีมึงสักคน คุณแซคก็ต้องหันกลับมาเลือกกู และกูกับเขาก็จะอยู่กันอย่างมีความสุข”
“ถึงไม่มีฉัน คุณแซคก็ไม่มีทางกลับไปรักพี่อีกแล้วล่ะพี่นารี เพราะพี่ไม่เคยรักใครจริงๆ พี่รักแต่ตัวเอง โอ๊ย...!”
ใบหน้าของอลินดาสะบัดไปตามแรงจากด้ามปืนในมือของนารีรัตน์ เลือดส
