สามวันต่อมาทั้งคู่ก็กลับกรุงเทพมาใช้ชีวิตปกติเหมือนที่เคยมีมา เขาเริ่มใช้แขนขวาได้มากขึ้น หยิบจับและตักอาหารเข้าปากเองได้ อาจจะตรึงๆที่ปากแผลนิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าเดิมมาก คงเพราะเขาได้พยาบาลดีสินะ เธอดูแลทำความสะอาดแผลให้เขาทุกวัน ทำอาหารที่มีประโยชน์และจัดยาให้เขาตรงตามเวลา จนตอนนี้แผลโดนยิงที่แขนของเขาดีขึ้นมาก ไม่อักเสบและกำลังแห้งแล้ว
“สวัสดีค่ะ ป้าดา”
เธอรับสายของคุณนายญาดา ในขณะที่กำลังอ่านหนังสือทบทวนความรู้ที่โซฟากลางห้อง โดยมีเขานั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ
“สวัสดีลูก ป้าจะโทรมาชวนหนูมางานวันเกิดเจ้าโปรดพรุ่งนี้จ้ะ หนูมาได้หรือเปล่า”
“งานวันเกิดพี่โปรดหรือคะ”
เธอเอ่ยทวนคำแล้วหันมองหน้าเขาเพื่อขออนุญาต แล้วเขาก็พยักหน้าตอบกลับมา เป็นอันว่าตกลง เธอสามารถไปร่วมงานวันเกิดของดาราหนุ่มรูปหล่อได้
“ได้ค่ะ ณิชาไปได้ กี่โมงคะ”
“เดี๋ยวป้าไปรับ ประมาณบ่ายโมงก็ได้ลูก เราออกไปหาซื้อของขวัญให้เจ้าโปร
