“เป็นยังบ้างหมอ” เฟิ่งหวงถามเสียงเคร่งเครียดทันทีที่แพทย์วางเครื่องมือจากการตรวจอาการของพรพระจันทร์
“อาการเครียดสะสมครับ ร่างกายอ่อนล้า พอเจอแรงกระทบทางอารมณ์ก็เลยหมดแรงไป ผมฉีดยาให้แล้วเดี๋ยวให้ยากลับไปทานต่อ ช่วงนี้ควรพักผ่อนเยอะๆ และหลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้นครับ” หมออธิบายด้วยน้ำเสียงสุขุม
“ขอบคุณครับ อี้เฉินไปส่งหมอ” เขาหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบ
เมื่อทุกคนออกไปจนเหลือเพียงความเงียบ ชายหนุ่มจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอน มองร่างบางที่นอนหลับไม่รู้สึกตัว ใบหน้าเธอดูอ่อนแรงกว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น
เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงไหล่ จัดหมอนให้เธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าการขยับเพียงนิดเดียวจะทำให้เธอตื่น เขานั่งลงข้างเตียงสายตามองไม่ละจากใบหน้าซีดนั้น
“ดื้อจริง ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเป็นแบบนี้” เขาพึมพำเบาๆ แต่ปลายน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยรู้ตัวว่ามี
ทั้งคืน
