พรพระจันทร์กะพริบตาปริบๆ สติค่อยๆ กลับคืนมาหัวใจเธอหล่นวูบ ดวงตากวาดมองเพดานสีหม่น ก่อนความทรงจำจะพุ่งกลับมา หญิงสาวสะดุ้งดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที
“นี่มันที่ไหน…”
“ฉันคิดว่าเธอจะหลับยาวถึงพรุ่งนี้เสียอีก”
เสียงผู้ชายดังขึ้นอย่างสบายอารมณ์ หญิงสาวหันขวับไปมอง เห็นเฉินลี่หมิงยืนพิงประตูสีหน้ามีรอยยิ้มบางๆ เขาก้าวเข้ามาใกล้อย่างไม่รีบร้อน
“คุณจับตัวฉันมาทำไม!” น้ำเสียงเธอสั่นเครือความกลัวแล่นขึ้นมาจนมือเย็นเฉียบ เธอคว้าผ้าห่มมากอดแน่น ถอยหลังหนีโดยไม่รู้ตัว จนแผ่นหลังชนหัวเตียงดังตุบ
“จับมาทำอะไรดีน๊า~ เอาไว้คุยเล่นแก้เหงาหรืออย่างอื่นดี” เขาลากเสียงยาว ทำท่าครุ่นคิดเกินจริง
“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันไม่มีเงิน ไม่มีอะไรมีค่าเลยปล่อยฉันไปเถอะนะ” พรพระจันทร์รีบพูดแทบไม่เป็นประโยค
“เรื่องเงินน่ะ ไม่สำคัญหรอก” เขาหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับกดทับหัวใจคนฟัง
“งั้นคุณต้องการอะไรจากฉัน”
