ตอนที่2 หนีเร็วเฌอ

เชอรีล เคเซอเบล หรือ เฌอ สาวสวยตาคมลูกครึ่งฝรั่งเศษสูง185ซมแม่ของเฌอพบรักและแต่งงานกับชายชาวฝรั่งเศษเฌอรู้แค่ว่าแม่มีความจำเป็นจึงพาเธอหนีมาอยู่ที่เมือไทยเมื่อ20ปีที่แล้วเฌอไม่กล้าที่จะถามถึงสาเหตุจากแม่เฌอรักแม่มากจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้แม่ลำบากช่วยแบ่งเบาภาระทุกอย่าง ที่มาสัมภาษณ์งาน เฌอรีบๆเร็ว!!! เฌอเร็วๆ!!พวกมันตามมาทันแล้ว มะเหมี่ยวแกหนีไปก่อน ไปตามคนมาช่วย รีบไปสิ ไป๊ ไป๊..!!! สิ้นเสียงของเฌอ มะเหมี่ยววิ่งจนสุดแรงเกิดเธอกลัวจนจะเป็นบ้าหนีเข้าไปในป้ารกข้างทาง เนื้อตัวหมอมแมมไปด้วยคราบเลือดคราบโคลนตัวสั่นเทาระริกด้วยความหวาดกลัว ดวงตาไหวมองไปรอบๆน้ำตาเอ่อคลอไหลรินออกมาคิดถึงเหตุการณ์ที่พึ่งจะผ่านมาเธอกับเฌอเป็นเพื่อนสนิทกันไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดแต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมะเหมี่ยวต้องการเงินเพราะจะต้องไปจ่ายค่าเทอมเธอจึงหางานพิเศษทำเพิ่มเเละได้เห็นประกาศในเน็ตว่ามีงานพาสไทมเงินดีเธอเตรียมเอกสารไปสมัครแล้วให้เฌอมาเป็นเพื่อนระหว่างทางมาสมัครทั้งคู่เดินไปถึงตึกที่ระบุไว้ว่าเป็นที่นัดสัมภาษณ์ในการทำงานครั้งนี้แต่พวกเธอกลับไปพบขบวนการค้ามนุษย์ พวกเธอแอบดูอยู่ห่างๆเห็นพวกมันกำลังลำเลียงพวกผู้หญิงขึ้นรถตู้คอนเทนเนอร์ทั้งเฌอและมะเหมี่ยวตื่นตะหนกตกใจกลัวเป็นอย่างมากตัวสั่นเทาทำอะไรไม่ถูกทั้งเฌอและมะเหมี่ยวมองหน้ากันแล้วพยักหน้าเตรียมตัวจะหนีแต่เหมือนบุญมีแต่กรรมบังเท้าเจ้ากรรมขณะถอยหลังไปกับเหยียบถูกขวดน้ำเปล่าที่หมดแล้วเสียงดัง ก๊อบบบ!!! จังหวะนั้นทั้งเฌอและมะเหมี่ยวมองหน้ากันและหันไปมองตรงที่พวกค้ามนุษย์กำลังไล่ต้อนคนขึ้นรถนั้นพวกมันหันมาตามเสียงแล้วจ๊ะเอ๋!!พวกเธอพอดี "เฮ้ยย!พี่มีมาคนเห็นพวกเรา" เสียงหนึ่งในกลุ่มคนพวกนั้นตะโกนออกมา "ตามไปจับพวกมันมา ไป๊!!" พอได้ยินเสียงหัวหน้าพวกนั้นสั่งทั้งเฌอและมะเหมี่ยววิ่งจ่ำอ้าว100x100ไปเลยใกล้จะพ้นพวกมันอยู่แล้วเชียว อุ๊ปปป "โอ๊ยยย " "เฌออออ" เฌอดันสดุดขาล้มลงไปกองเนียบอยู่กับพื้นเฌอเลือดไหลซิบๆที่หัวเข่าและข้อศอกทั้งเจ็บเเสบที่แผลทั้งกลัวพวกนั้นจะจับตัวได้ "โธ่โว๊ยย!" เธอทำให้เสียเวลาแล้วยังเสี่ยงอีกด้วยมะเหมี่ยวเห็นเพื่อนล้มลงเลือดสีแดงฉ่าไหลไปทั่วแขนและขาของเฌอ มะเหมี่ยวพยายามพยุงเฌอให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เสียงฝีเท้าของมัจจุราชใกล้เข้ามามะเหมี่ยวได้แต่ร้องไห้พรึมพรำว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้พวกเธอต้องมาเจอเรื่องเหล่านี้ เสียงฝีเท้าและเสียงโวกเวกโวยวายนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย เสียงหัวใจเต้นตุ๊บๆตักๆ ช่างบีบหัวใจของเด็กผู้หญิงทั้ง2ที่พึ่งจะอายุได้แค่19ปียิ่งนักความหวาดกลัวทำให้มะเหมี่ยวรวบแรงเฮือกสุดท้ายฉุกกระชากเพื่อนที่แสนดีอย่างเฌอให้ลุกขึ้นมาวิ่งไปได้แค่2-3ก้าว เฌอกลับล้มลงอีกครั้งเพราะข้อเท้าแพลงเฌอก้มมองดูข้อเท้าที่บวมเห่อห่อด้วยเลือดซิบๆเฌอตัดสินใจผลักมะเหมี่ยวออกไปจากตัวเธอด้วยความเป็นห่วงเพื่อนไม่อยากเป็นตัวถ่วงทำให้เพื่อนอย่างมะเหมี่ยวเป็นอันตรายทั้งสองสาวร้องไห้ "ไป๊ มะเหมี่ยวแกไปไม่ต้องห่วงฉัน" "ไม่เราจะต้องไปด้วยกัน" "ฉันบอกให้แกไป ไปเดี๋ยวนี้ไปตามคนมาช่วยเร็วๆๆไปสิ๊" สิ้นเสียงของเฌอนั้นมะเหมี่ยวยอมปล่อยมือเพื่อนสุดที่รักอย่างอาลัยแม้จะห่วงแค่ไหนต้องเอาตัวให้รอดจะได้ตามคนมาช่วยเฌอให้ได้ "เฌอฉันจะกลับมาช่วยแกนะ" มะเหมี่ยวมองดูหน้าเพื่อนแล้วรีบปัดน้ำตาวิ่งหนีตายสุดชีวิตไปได้เกือบ500เมตรจึงหาที่หลบอยู่ใต้โพรงไม้ที่อยู่ข้างทางปกคลุมไปด้วยความมืดสนิทเธอกลัวจนแทบคลั่ง