“ลืมตาได้แล้วล่ะ...” เสียงนุ่มทุ้มของเสวียนอู่ที่ดังขึ้นข้างหู ทำให้
ฉีเหวินซึ่งถูกปิดตาเอาไว้เมื่อครู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
ตากลมกวาดมองไปยังทิวทัศน์ซึ่งเป็นผืนน้ำที่กำลังส่องสะท้อนแสงตะวันรอบตัวด้วยความประทับใจ เพราะเพียงพริบตาเดียวที่นางถูกปิดตาเอาไว้ ทุกสิ่งรอบตัวก็ถูกเปลี่ยนไปเป็นสถานที่ที่ไม่รู้จักไปเสียแล้ว
ระยะทางสุดลูกหูลูกตาที่ฉีเหวินมองออกไปล้วนแล้วแต่เป็นคลื่นน้ำที่ส่องประกาย ปทุมมามากมายหลากสีสันกำลังเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิตเพราะสายลมที่พัดโชย พาเอากลิ่นหอมอบอวลให้ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณคุ้งน้ำอันกว้างใหญ่
“สวยมากเลย...” ฉีเหวินชื่นชมออกมาในระหว่างที่ตัวเองยังตกอยู่ในภวังค์ นางจ้องมองความงดงามของทิวทัศน์ตรงหน้าราวกับอยากจะจดบันทึกมันไว้ในความทรงจำ ก่อนจะหันกลับมาหาเจ้าถิ่นที่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ กันอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ
“ข้าพอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเจ้าถึงชอบอยู่ท
