“ดีจังเลยนะ ที่เจ้าได้กลับมาเยี่ยมบ้านเช่นนี้น่ะ” ฉีเหวินพูดขึ้นด้วยความยินดีจากใจหลังจากที่ก้าวพ้นออกมาจากโถงรับรองกลางน้ำ ในตอนนี้ทั้งนางและเขากำลังมุ่งไปยังเรือนพักที่ถูกจัดเตรียมไว้ หลังจากที่ทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองจนเสร็จสรรพ
“...เจ้า ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” ประโยคนั้นถูกเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง เพราะเสวียนอู่เองก็ไม่มั่นใจว่าการที่พานางมาพบกับครอบครัวของเขาจะทำให้ฉีเหวินคิดมากหรือไม่
ตรงข้ามกับคนที่ถูกถามซึ่งได้แต่เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ก่อนจะถามกลับไปอย่างงุนงง
“เจ้าหมายถึงเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ?” นางพูดเว้นวรรคไปพักหนึ่ง กระทั่งสังเกตเห็นถึงความกังวลในดวงตาของพ่อเต่าน้อยตรงหน้า ฉีเหวินจึงนึกขึ้นมาได้
“อ่า... เจ้าหมายถึงเรื่องที่ข้าสูญเสียครอบครัวไปตั้งแต่เด็กแล้วใช่หรือไม่? เรื่องนั้นมันผ่านไปนานมากแล้ว ข้าไม่ได้คิดอะไรแล้วล่ะ”
ประโยคนั้นครึ่งหนึ่งเป็นคำโกหกที่ฉีเหวินจำเป็นต้องสร
