บทที่ 36 ขอโทษทำไม?

2176 Words

ฉีเหวินถึงกับชะงักกึกในทันทีเมื่อได้ยินประโยคทักทายนั้น ตากลมค่อย ๆ เหลือบมองคนที่นอนอยู่ข้างกันด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะหันไปส่งรอยยิ้มแห้ง ๆ ให้กับคนเพิ่งตื่นที่ยังกอดนางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย พูดก็พูดเถอะ... ภาพของไป่หูที่ปล่อยผมแบบนี้ช่างมีพลังทำลายล้างรุนแรงยิ่งนัก! เขาดูราวกับกำลังยั่วยวนนางอยู่อย่างนั้นแหละ! หญิงสาวพยายามหลับตาตั้งสติไม่ให้ตัวเองหลงประเด็นไปคิดเรื่องอื่นอยู่พักใหญ่ รวมทั้งกำลังประมวลผลในใจไปด้วยว่าจะพูดกับคนตรงหน้าอย่างไรถึงจะเหมาะ ทว่าความเคลื่อนไหวของคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็ทำให้นางต้องเปิดตามองอย่างช่วยไม่ได้ ไป่หูที่ยังเปลือยกายท่อนบนเดินหายออกไปจากระยะสายตาของนางโดยไม่แม้แต่จะปริปาก ก่อนจะกลับมาพร้อมกับเสื้อตัวในสีขาวในมือซึ่งตอนนี้ถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับท่าทางเฉยชาตามปกติ ฉีเหวินได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจความหมายของการกระทำนั้น ก่อนจะรีบกระชับผ้าห่มที่คลุ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD