หวงหลงกวาดมองไปในความมืดมิดรอบตัวด้วยความหวาดระแวง เมื่อจู่ ๆ ตนเองก็มาโผล่อยู่ที่ไหนก็ไม่ทราบ รัตติกาลอันไร้ที่สิ้นสุดซึ่งปกคลุมอยู่รอบด้านทำให้เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย สองมือปะป่ายไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมายด้วยหวังใจว่าอาจจะพอพบสิ่งที่ทำให้เขารู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ทว่าสุดท้ายเขาก็ไม่อาจจับต้องสิ่งใดได้เลยแม้แต่อย่างเดียว
อย่างไรก็ตาม น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นโดยไร้ที่มากลับเรียกความสนใจจากเทพมังกรทองซึ่งกำลังหลงอยู่ในความมืดได้เป็นอย่างดี หวงหลงจึงตัดสินใจที่จะเพ่งสมาธิไปที่บทสนทนาเหล่านั้นแทน
‘สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!? เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เหตุใดนางถึงยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีก!?’
เสียงเมื่อครู่นี้... ชิงหลงงั้นหรือ? แล้ว ‘นาง’ ที่เจ้าพูดถึงเจ้าหมายถึงใคร!? คงจะไม่ใช่เสี่ยวฉีของข้าใช่หรือไม่!?
‘ชิงหลง เจ้าช่วยใจเย็นกว่านี้หน่อยเถอะ...’
เฟยหลง... เจ้าก็อยู่ด้วยหรือ!? นี่พวกเจ้าอย
