บทที่ 7 เจ้ากระต่ายน้อย

“ผิงกั๋ว(แอปเปิ้ล) งั้นหรือ?” เสียงหวานพูดขึ้นด้วยความฉลน เมื่อพบว่าสิ่งที่บ่าวรับใช้นำมาจัดวางไว้เป็นผลไม้ไม่ใช่ขนมเหมือนอย่างปกติ “หะ หากท่านต้องการขนมอย่างอื่น ขะ ข้าจะให้...” “ไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย ข้าแค่แปลกใจเล็กน้อยเท่านั้น” ฉีเหวินรีบหยุดความเข้าใจผิดของชายตรงหน้าทันที เมื่อเห็นเขาทำท่าทีเหมือนโดนนางดุจนจะร้องไห้ นางไม่ได้คิดจะตำหนิอะไรเขาเสียหน่อย ก็แค่สงสัยอะไรนิดหน่อยก็เท่านั้น... “...เจ้าชอบกินผิงกั๋วงั้นหรือ?” เทพมังกรสาวเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลพลางเว้นระยะให้อีกฝ่ายไม่รู้สึกอึดอัดใจมากนัก กระทั่งเห็นว่าอีกฝ่ายยอมพยักหน้ารับ นางจึงนึกถึงเรื่องน่ารัก ๆ ที่มารดาของตนมักจะทำให้ในสมัยที่นางยังเด็ก “เช่นนั้นเจ้ารอเดี๋ยวนะ...” มือเรียวหยิบเอามีดปอกผลไม้อันเล็กที่ถูกนำมาด้วยกันขึ้นมาทันที ก่อนจะขยับมันไปมาอย่างลื่นไหล เพียงไม่นาน กลิ่นหอมหวานของผลไม้สดใหม่ก็อวลฟุ้งไปทั่วอากาศ ฉีเหวินปอกเปลือกผลไม้สีแดงสดในมืออย่างชำนาญพร้อมกับกองทัพกระต่ายแสนน่ารักที่ทยอยวางลงบนจากอย่างเป็นระเบียบ “เจ้าไม่ต้องกลัวข้าขนาดนั้นก็ได้ ข้าไม่ได้คิดจะมารังแกอะไรเจ้าหรอก” หญิงสาวพูดขึ้นมาลอย ๆ ขณะที่คมมีดยังคงขยับ นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าเลยเสียด้วยซ้ำ เพราะทั้งหมดที่นางตั้งใจจะทำ มีเพียงการแสดงความจริงใจในประโยคนั้นออกมาให้เขาได้เห็น “...เอาล่ะ เสร็จแล้ว” ฉีเหวินอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะยิ้มภูมิใจกับผลงานตรงหน้า นานมากแล้วที่นางไม่ได้อะไรแบบนี้ นับว่าโชคยังดีที่มันไม่เละเทะคามือไปเสียก่อน “กระต่ายหรือขอรับ?” ชายหนุ่มจ้องมองผลไม้โปรดซึ่งถูกเนรมิตเป็นสิ่งชีวิตแสนน่ารักด้วยแววตาเป็นประกาย “น่ารักไหม?” ภาพของเสวียนอู่ซึ่งกำลังทำตาละห้อยพยักหน้าให้นาง เป็นอะไรน่ารักน่าเอ็นดูมาก เสียจนฉีเหวินอยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มขาว ๆ นั่นให้มันรู้แล้วรู้รอด “ถ้าเจ้าชอบก็ทานเสียสิ” “มันน่ารักเกินไป ข้าไม่...” “โธ่! เสวียนอู่น้อยของข้า...” หญิงสาวถึงกับหลุดอุทานออกมาด้วยความจนใจ เมื่อคนตรงหน้าไม่กล้ากินสิ่งที่นางทำขึ้นมา เพียงเพราะว่ามันน่ารักเกินไป! มือเรียวหยิบกระต่ายน้อยตัวหนึ่งในจานมาถือไว้ ก่อนจะจ่อมันเข้าไปใกล้ริมฝีปากของพ่อเต่านิลด้วยตัวเอง “ข้าทำมันขึ้นมาเพื่อให้เจ้าทาน หากเจ้าไม่ทาน มันจะมีประโยชน์อันใดเล่า? เจ้าไม่ต้องคิดเสียดายไปหรอก หากเจ้าชอบ ข้าจะปอกให้อีกเมื่อไหร่ก็ย่อมได้” ก็นะ... ถ้าได้เห็นท่าทางน่ารักแบบนี้ ต่อให้ต้องนั่งปอกจนมีดบิ่น ฉีเหวินก็สู้ตายอยู่แล้ว!! หลังจากที่เห็นว่าเขายอมเชื่อฟังคำพูดของนางแต่โดยดี หญิงสาวที่ปลอกผลไม้จนเสร็จก็เปลี่ยนมานั่งมองคนที่กำลังรับประทานผิงกั๋วรูปกระต่ายน้อยแสนน่ารักอย่างเพลิดเพลิน ดูจากท่าทางการกินที่เกร็งเสียเหลือเกินเสวียนอู่ นางเป็นห่วงจริง ๆ ว่าเขาจะเผลอเคี้ยวลิ้นตัวเองไปด้วยในสักวัน... “ดูท่าทาง เมื่อก่อนข้าคงแกล้งเจ้าเอาไว้มากเลยใช่หรือไม่? เจ้าถึงได้เกร็งกับข้าขนาดนี้น่ะ” เสวียนอู่ที่เพิ่งรับประทานผลไม้จำนวนมากบนจานหมดและจิบน้ำชาล้างปากเสร็จแอบพยักหน้าน้อย ๆ ครั้งหนึ่งแทนคำตอบนั้น ก่อนที่เขาจะลองพูดความคิดเห็นของตนออกไปอย่างระมัดระวัง “...ท่านดูเปลี่ยนไปมากนะขอรับ” “นั่นสินะ ก็ข้าความจำเสื่อมนี่นา...” แตกต่างกับฉีเหวินที่ตอบคำถามนั้นกลับไปอย่างไม่ยี่หระเท่าไหร่นัก ก่อนนางจะหันมาส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับคนที่ดูเหมือนจะเกร็งกับนางน้อยลงอย่างใจดี “ถ้าหากข้าไม่เปลี่ยนไปเลย ทั้งยังคงคิดและทำทุกอย่างเหมือนเมื่อก่อน จะเรียกว่าความจำเสื่อมได้อย่างไรล่ะจริงไหม?” มันช่วยไม่ได้ที่เสวียนอู่จะรู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดนั้น เพราะในเมื่อนางไม่มีความทรงจำ ย่อมไม่แปลกหากการกระทำของสตรีผู้นี้จะเปลี่ยนไป “จากนี้ไป เจ้าไม่ต้องใช้คำพูดสุภาพขนาดนั้นกับข้าก็ได้และเจ้าก็สบายใจได้ เพราะข้าขอสัญญาตรงนี้เลยว่าจะไม่รังแกเจ้าอีกเด็ดขาด” ฉีเหวินเกือบจะเผลอยกนิ้วขึ้นมาสาบานอย่างลืมตัว ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนที่นี่คงไม่เข้าใจท่าทางของตน นางจึงเปลี่ยนเป็นพูดสัญญากับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงแน่วแน่แทน แน่นอนว่าฉีเหวินไม่มีความคิดที่จะรังแกอีกฝ่ายอยู่แล้ว ในเมื่อพ่อเต่าน้อยของนางน่ารักน่าเอ็นดูเสียขนาดนี้ ไม่มีทางเลยที่นางจะใจร้ายกับเขาได้ลง “...แล้วหากท่านลืมสัญญาที่ให้ไว้กับข้าเล่า?” เป็นชายหนุ่มที่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความไม่มั่นใจ เพราะแม้ตอนนี้นางจะดีกับเขาอย่างไร แต่เสวียนอู่ก็ไม่ได้ลืม ว่าเคยถูกบังคับฝืนใจอะไรมาก่อน “ไม่มีทางเสียหรอก... แต่หากเจ้าไม่เชื่อคำพูดของข้า เช่นนั้นให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ดีหรือไม่” แม้จะไม่มั่นใจนัก แต่เสวียนอู่ก็เลือกที่จะรับข้อเสนอนั้นเอาไว้ เพราะถึงอย่างไร ก็คงไม่มีอะไรเสียหายมากไปกว่านี้ และหากฉีเหวินสามารถพิสูจน์ได้ว่านางเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ บางทีการเปิดใจให้โอกาสอีกฝ่ายดู ก็คงจะไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไรละนะ...