หลังจากรับประทานอาหารมื้อเย็น ฉีเหวินก็กลับมาพักผ่อนที่เรือนตัวเองเหมือนอย่างทุกวัน ทว่าความรู้สึกงุ่นง่านที่แผดเผาจากภายในนั้นกลับทำให้นางไม่สามารถหยุดเดินวนไปวนมาได้เลย
“คุณหนู...” ลี่ฟางเอ่ยเรียกนายหญิงของตนด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นท่าทางราวกับหนูติดจั่น กระทั่งสายตาของเด็กสาวเหลือบไปเห็นพระจันทร์ดวงใหญ่นอกหน้าต่างนั่น นางก็ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความลืมตัวในทันที
“เป็นอะไรไปอาฟาง? ไยทำหน้าเหมือนเห็นผีเช่นนั้นเล่า?” ผู้เป็นนายเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ โดยไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าน้ำเสียงของตนฟังดูร้อนรนขนาดไหน กระทั่งเห็นร่างเล็กของคนสนิทวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงใกล้ ๆ นางก็ยิ่งต้องงุนงงมากขึ้นไปยิ่งกว่าเดิม
“คุณหนู! เป็นความผิดของลี่ฟางเองที่ไม่ได้สังเกตว่าคืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ให้อภัยบ่าวด้วยนะเจ้าคะ!”
“ฮะ!? พระจันทร์!? พระจันทร์มันทำไมหรือ!? แล้วทำไมเจ้าต้องมาขอโทษข้าเพียงเพราะพร
