“พี่ใหญ่ ท่านพี่เฟยหลง ข้าเอาของว่างกับน้ำชามาให้เจ้าค่ะ”
ฉีเหวินที่ได้ยินเสียงพูดอนุญาตจากด้านในพูดอย่างร่าเริงขณะเดินผ่านฉากกั้น ด้านหลังของนางมีลี่ฟางที่ช่วยถือกาน้ำชาเดินตามมาติด ๆ กัน ก่อนที่จะจัดวางขนมและน้ำชาที่ถือมานั้นลงบนโต๊ะที่น่าจะเหมาะกับการนั่งพักด้วยความใส่ใจ
หวงหลงที่เห็นเช่นนั้นไม่มีความรู้สึกลังเลใจเลยสักนิดที่จะลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่มาหย่อนตัวลงนั่งที่ข้างกายคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดโต๊ะอยู่ ตาคมเหลือบมองใบหน้าด้านข้างน้องชายต่างมารดาที่ดูเหมือนยังมีคำถามในใจอีกมากมายครั้งหนึ่ง ก่อนจะแกล้งพูดออดอ้อนน้องสาวสุดที่รัก เพื่อให้คนที่มัวแต่จมอยู่กับความคิดตัวเองนั่นกลับมาอยู่กับปัจจุบันเสียที
“น่าอิจฉาเฟยหลงยิ่งนัก ที่มีเสี่ยวฉีคอยดูแลเอาใจไม่ห่างเช่นนี้น่ะ” หวงหลงว่าพลางเท้าคางมองดรุณีน้อยที่นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ กันด้วยสายตาอันลึกล้ำ
ทางด้านคนฟังที่ได้ยินเช่นนั้นก็แ
