ฉีเหวินมองไปรอบกายของตนอย่างอารมณ์ดี เมื่อตอนนี้นางได้มานั่งอยู่ในสถานที่ที่อยากมาที่สุดจนได้ แม้ฟังดูจากชื่อ ‘หอนายโลม’ แล้วใครต่อใครจะคิดไปในทางไม่ดีไปเสียมาก แต่หากไม่ได้เข้ามาเพื่อซื้อบริการ
ที่นี่ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับโรงเตี๊ยมที่มีคนหนุ่มรูปงามจำนวนมากเลยสักนิดเดียว
“...ฉีเหวิน นี่เจ้าคิดอะไรอยู่ถึงอยากจะมารับประทานอาหารเที่ยงในที่แห่งนี้อย่างนั้นหรือ?” เฟยหลงได้แต่ถามคนข้างตัวอย่างปลงตก เพราะทันทีที่ก้าวเข้ามายังที่แห่งนี้ พวกเขาก็ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนในทันที
ทั้งเมื่อเขาจะเอื้อมมือไปยึดข้อมือของเจ้าตัวดีมากุมไว้ดั่งที่แล้วมา อีกฝ่ายก็ดันถอยหนีและทำทีประหนึ่งเป็นสาวใช้ของพวกเขาเสียได้
“ก็ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่สนใจเล็กน้อยก็เท่านั้น”
พูดไปนางก็มองไปยังเหล่าบุรุษที่เดินขวักไขว่กันเต็มไปหมดในที่แห่งนี้ด้วยความสนใจไปด้วย ก็บุรุษที่นี่แต่ละคนล้วนแล้วแต่เป็นอ
