บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในเช้าวันนี้ช่างเงียบสงัด เมื่อคนที่มักจะพูดเจื้อยแจ้วบนโต๊ะดูเงียบลงถนัดตา สายตาของบุรุษทั้งหกบนโต๊ะอาหารต่างจับจ้องไปยังร่างบอบบางที่ละเลียดกินอาหารในปริมาณที่น้อยลงอย่างผิดปกติด้วยความสงสัยในท่าทีอันแปลกประหลาด แต่กระนั้นกลับไม่มีใครกล้าเปิดปากพูดขึ้นมาเลยแม้แต่คำเดียว
ทางด้านคนที่ถูกจับจ้องก็มัวแต่จมอยู่กับตัวเองเพราะพยายามคิดเรียบเรียงสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้อยู่ในใจ มือเรียววางตะเกียบลงบนจานตรงหน้าเมื่อความอยากอาหารทั้งหมดได้มลายหายไป แม้ตัวเองจะไม่ได้รับประทานอะไรมาตั้งแต่เมื่อเย็นวานนี้แล้วก็ตาม
“ฉีเหวิน เจ้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ หรือ? เหตุใดวันนี้ถึงได้ทานน้อยกว่าปกตินักเล่า?” เพราะทนเก็บความเป็นห่วงเอาไว้ไม่ได้ สุดท้ายเฟยหลงก็เป็นหน่วยกล้าตายที่เปิดปากออกมาเป็นคนแรก
แน่นอนว่าฉีเหวินมอบรอยยิ้มตอบแทนความเป็นห่วงเป็นใยนั้นอย่างอ่อนหวาน แต่กระนั้นนางกลับส่ายหน้าเป็นการ
