“นี่เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้าน่ะ!?” เป็นจูเชว่ที่โวยวายขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ยินคำพูดของสตรีตรงหน้า คิดอยู่แล้วเชียวว่าท่าทีของนางมันดูแปลก ๆ มาตั้งแต่เมื่อวาน แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องไร้สาระพรรค์นี้
นี่ฉีเหวินเห็นเขาเป็นอะไรกันแน่? ตอนอยากได้ก็ใช้อำนาจบังคับให้มาอยู่ด้วยกัน แล้วตอนนี้ที่เขามีความรักมอบให้กับนางอย่างจริงจัง เจ้าตัวกลับผลักไสและคิดจะจบเรื่องทุกอย่าง ด้วยการบอกว่าจะคืนอิสระให้กันอย่างนั้นหรือ?
มารดามันเถอะ! นางคิดว่าเขาจะพยักหน้ารับคำพูดนั่นด้วยความยินดีหรืออย่างไรกัน!?
ทางด้านเสวียนอู่ที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับน้ำตารื้นขึ้นมาในทันใด ก่อนจะรีบเอ่ยถามคนที่กำลังจะตัดสัมพันธ์กับตนออกไปด้วยความร้อนรน
“ฉะ ฉีเหวิน... ทะ ทำไมล่ะ!? ข้าทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจอย่างนั้นหรือ!? ระ หรือว่าข้าน่าเบื่อเจ้าถึง...” พูดจบเจ้าตัวก็เดินเข้าไปกอบกุมมือบางของสตรีผู้มีผมสีส้มในทันทีพร้อมกับช้อนมองอ
