“ข้าจะอยู่ที่นี่ต่อไป ...และอยู่ในฐานะว่าที่สามีเช่นเดิมด้วย”
“...เพราะอะไรล่ะ?”
“ไม่ต้องมาถามข้า คนที่ต้องตอบคำถามน่ะ มันเจ้าต่างหาก!”
เพราะยังไม่อยากพูดคำนั้นออกมาในตอนที่ยังไม่รู้ถึงเหตุผลที่ทำให้ฉีเหวินพูดเรื่องคืนอิสระให้พวกเขาขึ้นมา จูเชว่ที่พอจะจัดการอารมณ์ตัวเองได้บ้างแล้ว จึงเริ่มจ้องมองคนในอ้อมแขนอย่างกดดันเพื่อค้นหาคำตอบที่ต้องการ แล้วก็เป็นอย่างที่คาด สิ่งที่เขามองเห็นจากใบหน้านั้นมีแต่ความไม่เข้าใจอยู่เต็มไปหมด จนเขาต้องช่วยขยายความให้นางได้เข้าใจ
“เจ้าเกิดคิดบ้าอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ถึงพูดเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นน่ะ!?” เพราะสิ่งที่นางพูดออกมายังคงแสลงหูเขาจนบัดนี้ วิหคหนุ่มจึงเลือกที่จะไม่พูดประโยคนั้นออกไปตรง ๆ เพราะเพียงแค่นึกถึงมัน เขาก็เริ่มจะโมโหขึ้นมา
“เรื่องไร้สาระเนี่ยนะ!?” ทางด้านคนที่ถูกถามอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะพูดเช่นนั้นกลับไปบ้าง
มันเป็นสิ่งที่นางนอนคิดอย่างจริง
