“ถ้าทำผิด เจ้าก็แก้ไขมันเสียสิ” ชายหนุ่มพูดออกมา หลังจากคิดหาหนทางในหัวอยู่พักหนึ่ง กระทั่งเห็นว่าดวงตาแสนหวานที่เกือบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้วกำลังจ้องมองมาที่ตน เขาจึงพูดประโยคนั้นซ้ำอีกครั้ง
“ถามข้าสิ ว่าข้าอยากจะได้อิสระบ้า ๆ นั่นคืนมาจากเจ้าหรือไม่?”
“...หมายความว่าอย่างไร?” ฉีเหวินพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่ตีขึ้นมาในลำคอลงไป เมื่อได้ยินพูดอันแปลกประหลาด แต่กลับกลายเป็นว่านางถูกเขาที่จ้องตรงมาตวาดใส่เสียได้
“ข้าบอกให้ถามไงเล่า!?”
“จะ เจ้า...”
เพราะมัวแต่ตกใจ หญิงสาวจึงพูดออกไปได้เพียงเท่านั้น นางสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อเรียบเรียงคำพูดให้เป็นประโยคอีกครั้ง ก่อนจะถามมันออกไปจนได้
“จูเชว่ หากข้าจะคืนอิสระให้เจ้า โดยที่เจ้าไม่ต้องมาเป็นว่าที่สามีของข้าอีก ...เจ้าคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”
“ข้าไม่ต้องการ”
เพราะคำตอบที่ไม่คาดคิดซึ่งตอบกลับมาในทันทีราวกับไม่มีคำอื่นอยู่ในหัว ทำเอาฉีเหวินได
