ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
“คุณชายใหญ่ คุณหนูฉีเหวินมาแล้วขอรับ”
เสียงของบ่าวคนสนิทที่ดังขึ้นจากหน้าห้อง ทำให้หวงหลงซึ่งกำลังก้มหน้าจัดการกับกองเอกสารเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาเหลือบตาไปยัง
ชิงหลงที่นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ไม้ซึ่งตั้งไว้ไม่ไกลกัน ก่อนจะพูดอนุญาตคนด้านนอกให้เข้ามา
“ให้นางเข้ามาเลย”
เสียงฝีเท้าที่ดูน่าจะมากกว่าสองคนไปมาก ทำเอาเจ้าของห้องทำงานได้แต่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ กระทั่งคนทั้งหมดเดินพ้นจากฉากกั้นห้องเข้ามาด้านใน หวงหลงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่นกับภาพของทุกคนที่ยกโขยงกันเข้ามาจนเต็มห้องทำงาน
“นี่พวกเจ้ามาทำไมกันเยอะแยะน่ะ? ข้าให้คนไปเรียกเสี่ยวฉีมาแค่คนเดียวไม่ใช่หรือไงกัน?”
“ฮะ ๆ พอดีเมื่อครู่พวกข้ากำลังเดินหมากอยู่ด้วยกันพอดี ก็เลย...”
ฉีเหวินได้แต่ยิ้มแห้งเมื่อเห็นหัวคิ้วที่ถูกผูกเป็นปมของคนตรงหน้า แม้จะยังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง แต่นางก็เลือกที่จะเดินเข้าไปกอดแข
