“ร้อยพันปีที่ยอม เฝ้ารอคอยเพรียกหา
ผ่านสุขทุกข์นมนาน ใต้จันทราเดียวดาย
เกล็ดน้ำค้างพร่างพราย ไร้ซึ่งการปัดเป่าทั้งยังเฝ้าโหยหา
ตราบเพลงนี้บรรเลง เป็นสัญญาณเราสอง
ด้ายแดงที่เฝ้ารอ หวนคืนมาอีกครา
ยามได้เจ้าคืนมา จะถนอมรักษาอยู่เคียงข้างนิรันดร์”
รอยยิ้มอ่อนบางปรากฏขึ้นที่มุมปากของหวงหลงขณะที่สายตาสีม่วงเข้มยังคงจ้องมองไปยังร่างเพรียวระหงตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา
ไม่คิดเลยว่าเพลงที่ฉีเหวินเลือกขึ้นมาโดยบังเอิญจะตรงใจเขาได้ถึงขนาดนี้ เทพมังกรทองสืบเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวที่ก้าวออกไปข้างหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบในขณะที่ทุกคนยังคงจับจ้องนางที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนอันแสนอ่อนโยนราวกับตกอยู่ในภวังค์ ก่อนจะก้มลงจูบบนหน้าผากกลมมนของคนที่กำลังตื่นเต้นกับสายฝนเย็นฉ่ำแทนคำขอบคุณจากเบื้องลึกในใจ
ขอบคุณที่ทำให้การรอคอยของเขา มันสิ้นจบลงเสียที...
“นาน
