“...หากเจ็บก็ระบายมาที่ข้า” นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ไป่หูพูดทิ้งไว้ ก่อนจะดุนดันเอาความใหญ่โตของตนเข้าไปในกลีบผกาอันชื้นฉ่ำ
ฉีเหวินถึงกับหวีดลั่นออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่หลั่งรินออกมาเป็นสาย เมื่อความปวดร้าวราวกับถูกฉีกกระชากที่กลางกาย ทำให้นางรู้สึกคล้ายกับร่างกายกำลังจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
“อึก!” ความคับแน่นที่บีบรัดส่วนปลายหัวหยักอย่างรุนแรงทำเอาไป่หูแทบแดดิ้นลงเดี๋ยวนั้น แต่เพราะสังเกตได้ถึงการสะอื้นไห้ของคนที่ตนกำลังกอดรัด จึงได้แต่ข่มกลั้นตัวเองไม่ให้ฝืนดันตัวตนที่แทบจะปริแตกนั่นไปมากกว่านี้
“ฮึก! มะ มันเจ็บ...”
“อย่าร้อง...”
หัวใจของคนหน้านิ่งแทบจะแตกสลายเมื่อได้ยินประโยคนั้น มือข้างหนึ่งถูกยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงข้ามแก้มนั่น ก่อนจะประทับจูบลงบนกลีบปากสีดอกเหมยกุ้ยของสตรีผู้เป็นที่รักอย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่จะทำได้
แม้นบัดนี้แก่นกายที่ถูกสอดเข้าไปเพียงส่วนหัวจะปวดร้าวและทรมานมา
