บทที่ 52

1219 Words

ทำงานไม่ถึงสองชั่วโมงเลยด้วยซ้ำก็ถึงเวลาเที่ยง เพราะวันนี้กองทัพมาสาย "ออกไปทานข้าวกันครับ" มโนราห์ยอมเดินตามออกมา เขาทำงานคงหิวแล้วมั้งเพราะเพิ่งทานเมื่อตอนออกมาจากบ้านนี้เอง กองทัพพาเธอมาทานร้านอาหารในกรม เพราะถ้าออกไปข้างนอกกว่าจะไปถึงกว่าจะได้ทานคงใช้เวลา "นึกว่าเดินทางไปก่อนแล้ว" มาถึงก็เจอลูกน้องคนสนิท ที่กำลังพูดหยอกเย้าแม่ค้าในร้านอาหารอยู่ "ผมว่าจะไปเย็นนี้ครับ" "เดินทางกลางคืนปลอดภัยที่ไหน" "ผมไม่น่าห่วงเท่ากับผู้พันหรอกครับ" ฉลามกระซิบพูดในขณะที่มองออกไปด้านนอก เพราะผู้พันกองทัพมาทานข้าวกับภรรยา แต่อีกคนกำลังเดินเข้ามา กองทัพไม่เข้าใจคำพูดของลูกน้องก็เลยหันออกไปมองตามสายตา เขาทำงานที่นี่มาก็นานจนได้เป็นผู้พัน ก็มีบ้างแหละเรื่องสาวๆ ในกรม อีกคนที่มองตามไปก็คือภรรยา เธอไม่ได้ยินหรอกว่าทั้งสองกระซิบพูดอะไรกัน แต่ที่มองออกไปเห็นได้ชัดเลย ว่าพวกเขาคงกำลังพูดถึงผู้หญิงที่เดิน

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD