ที่ญาณินเดินช้าเพราะแปลกใจมันผิดปกติมาก เป็นไปไม่ได้ที่พ่อของเขาจะปล่อยเธอกับลูกออกมาง่ายๆแบบนี้แน่ แต่เธอจะทำยังไงได้ หันไปทางไหนก็ไม่มีที่ให้ปรึกษาให้คุยด้วย แล้วแต่โชคชะตาจะเล่นตลกกับชีวิตก็แล้วกัน คิดได้แบบนั้นหญิงสาวก็รีบก้าวเดินตามหลังทั้งสองไป
กว่าจะเดินมาถึงรถ เท้าไม่รู้เหยียบอะไรมาบ้างแล้ว เพราะเธอไม่ได้ใส่รองเท้า
เดินมาใกล้ก็เห็นว่าเขาเปิดประตูรอให้เธอเข้าไปก่อนจะได้วางลูกไว้กับตักแม่..หญิงสาวก็รีบขึ้นไปนั่ง
"เราจะได้ไปจากที่นี่แล้วจริงๆ ใช่ไหมครับแม่ ผมดีใจจังเลย"
"นอนนะครับคนดี" เธอไม่อยากให้ลูกชายพูดเรื่องนั้น เพราะถึงยังไงเจ้าของบ้านหลังนั้นก็เป็นพ่อของเขา ระหว่างเธอกับลูกและพ่อถ้าให้เลือกเขาคงต้องเลือกพ่ออยู่แล้ว นี่แหละมันคืออีกปัญหาหนึ่งที่เธอไม่พูดอะไรเลย ถ้าพูดไปไม่มีหลักฐานก็จะถือว่าใส่ร้ายพ่อเขา พ่อใครใครก็รัก เธอจะว่าให้เขาก็ไม่ได้ ขนาดเธอที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่
