สามเดือนต่อมา
โรงพยาบาลกลางแผนกสูตินรีเวช
กลิ่นสบู่และแอลกอฮอล์อ่อนๆ ลอยอบอวลในห้องอัลตราซาวนด์ มิลินนอนเอนอยู่บนเตียงตรวจ มืออชิรวัฒน์จับมือเธอแน่นตลอดเวลา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและลุ้นระทึก
เสียงคุณหมอหญิงพูดอย่างใจดี
“วันนี้อายุครรภ์ครบยี่สิบสัปดาห์แล้วนะคะ เดี๋ยวเราจะเห็นเพศลูกได้ชัดขึ้นค่ะ”
จอมอนิเตอร์สีดำสว่างขึ้น พร้อมภาพเคลื่อนไหวเล็กๆ ที่ขยับตัวอยู่ในนั้น เสียงหัวใจเต้นตุบๆ ดังชัดในห้องเงียบ
“เห็นไหมคะ นี่ศีรษะลูก นี่แขน… แล้วก็…”
คุณหมอหันมามองทั้งคู่ ยิ้มกว้าง
“ยินดีด้วยนะคะ คุณมิลิน คุณอชิ… ได้ลูกชายค่ะ”
“ลูกชายเหรอครับ!?”
อชิพูดขึ้นเสียงดังด้วยความดีใจ สายตาเขาเป็นประกายทันที ก่อนจะหันมามองภรรยา
“มิลิน… เราได้ลูกชาย!”
มิลินยิ้มทั้งน้ำตา
“ค่ะพี่อชิ… ลูกชายของเรา…”
ไม่ทันคิด อชิก็โน้มตัวลงหอมแก้มภรรยาเสียงดัง “ฟอด!” ต่อหน้าคุณหมอ จนคุณหมอถึงกับหัวเราะเบ
