ลมทะเลอ่อน ๆ พัดมาตีหน้าเมื่อรถของนีนนาราจอดหน้าบังกะโลแฝดที่ทั้งคู่จองไว้ ห้องพักสองหลังตั้งอยู่ติดกัน แวดล้อมด้วยต้นมะพร้าวสูงและเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาชายหาดไม่ห่างจากตัวที่พักมากนัก
“ถึงแล้วค่ะคุณลิล”
นีนนาราพูดพร้อมยิ้มกว้าง ขณะที่อุ้มนาเนียร์ที่กำลังงอแงอยากลงจากรถเต็มที
ลลินาก้าวลงรถแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“ไม่ได้กลิ่นทะเลแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ…” เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ ความรู้สึกโหวง ๆ ที่อยู่ในอกหลายเดือนเหมือนถูกคลื่นอุ่น ๆ ซัดจนจางไป
วันนี้เธอไม่ได้มาในฐานะคนรักใครสักคน แต่ในฐานะ “ว่าที่แม่” ที่กำลังเรียนรู้ตัวเองใหม่ทั้งหมด
ภายในห้องพักบังกะโลมีเตียงกว้าง ม่านสีครีม และกลิ่นอายสบายตาเมื่อวางกระเป๋าเสร็จ ทั้งคู่ก็พานาเนียร์ไปที่สระว่ายน้ำของรีสอร์ตทันที
เมื่อถึงสระเด็ก เสียงหัวเราะของเด็กน้อยวัยขวบครึ่งก็ดังลั่นก่อนใคร นาเนียร์ใส่ชุดว่ายน้ำลายเป็ดสีเหลือง น่ารักจนใครก็ตามที่
