ค่ำวันนั้น โรงพยาบาลโชติภิวรรธไม่เหลือเค้าเดิมของสถานพยาบาลอีกต่อไป ที่นี่กลายเป็นจุดรวมของทุกอย่างคนป่วย คนหิว คนรอความช่วยเหลือ และคนที่ไม่มีที่ไป
ทีมรักษาความปลอดภัยแทบรับมือไม่ไหวตั้งแต่ช่วงเย็น คนเริ่มเบียดเสียดกันหน้าทางเข้า เสียงเรียกหาอาหาร เสียงเด็กงอแง และเสียงถกเถียงดังสลับกันไปมา แม้จะยังไม่มีความรุนแรง แต่ทุกคนรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้สถานการณ์คลุมเครือ มันอาจเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ง่ายมาก
“คุณรุจครับ ทางเราจะเอาไม่อยู่แล้วครับ” หัวหน้าชุดรักษาความปลอดภัยรายงานสีหน้าดูกังวลกับสิ่งที่เกิดในภาวะที่เรียกได้ว่าไม่ปกติ
มาวัชร์พยักหน้า “เดี๋ยวผมประสานทหารเลยครับ ให้มาช่วยดูทางเข้าเฉพาะจุด ไม่ต้องถืออาวุธโชว์ แต่ให้ยืนให้เห็นว่าเรามีระบบ”
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถทหารก็เข้าประจำการ โดยที่ไม่มีการจัดกำลังพลหรืออะไรมามากมาย เพียงแค่เป็นการแสดงเชิงสัญลักษณ์ว่าที่นี่มีฝ่ายเจ้าหน้าที่ของรัฐดูแ
