ศูนย์อพยพชั้นสามของโรงพยาบาลโชติภิวรรธเงียบลงชั่วขณะ
มาวัชร์เดินตรวจพื้นที่ตามปกติ เสื้อเชิ้ตที่เคยรีดเรียบกลายเป็นผ้ายับบ้าง ไม่เรียบบ้าง ความเนี้ยบที่เคยมีพร่องไปแต่เขาไม่ได้สนใจ สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวคือ “ใครยังต้องการความช่วยเหลืออีก”
เสียงร้องแผ่ว ๆ ดังมาจากมุมหนึ่งของพื้นที่ด้านล่าง ไม่ใช่เสียงร้องงอแง แต่เป็นเสียงที่ขาดแรงจนแทบไม่เป็นเสียง
เขาหยุดทันทีเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งพิงผนัง ศีรษะเอนไปด้านข้าง ดวงตาปิดสนิท มือยังวางพาดบนตักเหมือนพยายามประคองอะไรบางอย่างในอ้อมแขนของเธอคือทารกตัวเล็ก ผิวซีด ร่างอ่อนแรงจนแทบไม่ขยับ
“ทำไมมาอยู่ตรงนี้เนี่ย” ชายหนุ่มหันรีหันขวาง ตะโกนเรียกเจ้าหน้าที่ “ขอเจ้าหน้าที่มาตรงนี้คนนึงครับ”
มาวัชร์ก้าวเข้าไปประคองเด็กออกมาจากอ้อมแขนแม่อย่างระมัดระวัง เขาอุ้มเด็กไว้แนบอก มือหนึ่งประคองศีรษะเล็ก ๆ อีกมือแตะหน้าอกบาง ๆ เพื่อเช็กการหายใจ
แผ่ว… แต่ยังมี
“
