เสียงฝนยังคงกระหน่ำไม่หยุดแม้จะเป็นกลางดึกแล้วก็ตาม ศูนย์อพยพที่ตั้งอยู่ในอาคารชั่วคราวของโรงพยาบาลโชติภิวรรธยังคงมีคนเข้าออกตลอดเวลา เสียงเด็กร้อง เสียงคนไอ เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกเป็นระยะโดยไม่มีช่วงที่เรียกได้ว่าเงียบจริง ๆ
นีนนาราอุ้มลูกสาวไว้แนบอก เสื้อผ้าที่เปียกชื้นจนแห้งไม่สนิททำให้ร่างกายของเธอสั่นน้อย ๆ ไม่รู้ว่าเพราะอากาศหรือความกลัว
กระเป๋าที่เธอถืออยู่เป็นเพียงถุงผ้าธรรมดา ภายในแทบไม่มีอะไรนอกจากเสื้อผ้าสำรองหนึ่งชุดกับขวดน้ำเปล่า ส่วนเงินสด บัตรประชาชน โทรศัพท์หายไปหมด… ตั้งแต่ช่วงที่ต้องหนีน้ำออกจากที่พักแบบโกลาหล
เธอไม่คิดจะร้องไห้ เพราะถ้าร้องไห้ตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าจะหยุดได้เมื่อไหร่ ห่วงก็แต่ลูกสาวที่เธอขอโทษลูกไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งที่พาแกมาลำบาก
“ขอ… ขอใช้โทรศัพท์สักครู่ได้ไหมคะ”
นีนนาราพูดกับเจ้าหน้าที่อาสาที่โต๊ะลงทะเบียน เสียงแหบและเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ติดต่อญาติใช
