เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นเพียงครั้งเดียวก่อนจะเงียบหายไป ลลินามองหน้าจอมือถือที่กลับมาเป็นสีดำอีกครั้ง เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างโซฟา
สัญญาณไม่ดีตั้งแต่เมื่อคืน เธอรู้… และเขาก็รู้ ในสถานการณ์แบบนี้ แค่ส่งข้อความได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
‘ถึงที่พักแล้วใช่ไหมคะ ถ้าเหนื่อยพักบ้างนะ ลิลเป็นห่วง’
เธอพิมพ์ส่งไปอีกครั้ง ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าปลายสายจะได้รับหรือไม่ มืออีกข้างลูบท้องช้า ๆ อย่างเคยชิน เด็กน้อยขยับตัวเบา ๆ ราวกับรับรู้ความเครียดของแม่
ลลินาไม่เคยคิดว่าความเงียบจะดังขนาดนี้ โดยเฉพาะในวันที่ข่าวทุกช่องยังรายงานแต่ภาพน้ำท่วม ถนนขาด และศูนย์อพยพที่แน่นเกินกำลัง
ส่วนมาวัชร์อ่านข้อความของลลินาได้ตอนเกือบตีสอง ตอนนั้นเขากลับถึงที่พักชั่วคราวซึ่งเป็นคอนโดสำหรับแพทย์เวรหลังโรงพยาบาล
ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่เปิดไฟ เสื้อเชิ้ตเปียกทั้งเหงื่อและฝนสวมมาทั้งวันยังไม่ได้ถอด ความเหนื
