สองวันที่ลลินาขอเวลาคิด กลายเป็นสองวันที่เสียงในหัวเงียบไม่ลงสักนาที ไม่ว่าจะตอนลุกนั่ง เดินเข้าห้องน้ำ หรือนั่งลูบท้องมองทีวีผ่าน ๆ เธอได้ยินคำถามของมาวัชร์ซ้ำไปซ้ำมา
“ในมุมของลิล… เราเป็นอะไรกัน” คำถามที่ง่ายมากสำหรับผู้หญิงกับผู้ชายคู่หนึ่ง ถ้าวันนั้นยังเป็นแค่แฟนกันธรรมดา
แต่วันนี้… เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิม และเขาก็ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นอีกแล้วเหมือนกัน
คืนวันที่สองหลังเธอได้คุยกับนีนนารา ลลินานั่งอยู่ปลายเตียงในชุดนอนตัวหลวม มือวางบนหน้าท้องที่ขยายขึ้นอย่างชัดเจนและรับรู้ถึงแรงดิ้นเบา ๆ ของลูก ธรรมดาเธอจะคุยกับเขาในใจเล่น ๆ แต่วันนี้ เธอเหมือนกำลังขอคำตอบจากใครบางคนที่ยังไม่เกิดด้วยซ้ำ
“ถ้าแม่เซ็นนะลูก… โลกของหนูจะเปลี่ยนไปเลย” เธอพึมพำเบา ๆ “แต่ถ้าแม่ไม่เซ็น โลกของหนูจะลำบากกว่าที่ควรจะเป็น… แม่ก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น”
น้องลีล่าดิ้นตอบเหมือนย้ำให้รู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตฟังอยู่ ลลินาย
