เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องพักผู้ป่วยวีไอพี แสงไฟสลัวจากโคมติดผนังทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวล ราวกับที่นี่เป็นอีกโลก ซึ่งต่างจากศูนย์อพยพที่หาดใหญ่ลิบลับ
ลลินาหลับอยู่บนเตียง สีหน้าเธอมีสีเลือดมากกว่าเดิมเล็กน้อยเธอหลับได้เพราะฤทธิ์ยาและความอ่อนล้าสะสมตั้งแต่เมื่อคืน สายน้ำเกลือยังพาดผ่านหลังมือ ผ้าห่มถูกคลุมขึ้นมาถึงอกอย่างพอดี
ข้างเตียงนั้น… มาวัชร์ยังนั่งอยู่ เขาไม่ได้ลุกไปไหนนอกจากเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าและกินข้าวให้พอมีแรง ทำธุระส่วนตัวเสร็จเขาก็กลับมานั่งอยู่ที่เดิม
อาจจะเพราะว่าการที่เขาอยู่ตรงนี้ คือสิ่งเดียวที่เขาพอจะทำได้ในตอนนี้ แต่ร่างกายคนเรามีขีดจำกัด ต่อให้ใจแข็งแค่ไหนก็ไม่อาจชนะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันติดต่อกันได้ มาวัชร์เผลอหลับไป… โดยที่มือยังจับมือของลลินาไว้
“คุณรุจ…” เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นในความมืด
มาวัชร์สะดุ้งตื่นทันที ร่างกายขยับรวด
