เช้าวันต่อมา แสงแดดเริ่มลอดผ่านผ้าม่านบ่งบอกว่าเริ่มวันใหม่แล้ว ลลินารู้สึกตัวตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพราะปวดตึงบริเวณท้องเป็นระยะ ๆ ไม่แรงมากเหมือนคืนก่อนตอนที่หมดสติ
แต่ก็พอให้รู้สึกหน่วงทุกครั้งที่มันมาเยือน ซึ่งเธอก็รับมือกับมันได้ดีขึ้น อย่างน้อยการไม่เครียดเพิ่มก็ทำให้ทุกอย่างค่อยๆ ดีขึ้นไปเอง
ลลินาหันไปมองข้างเตียงมาวัชร์ยังหลับ และหลับอยู่ข้างๆ เธอ หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเมื่อเขาไม่ยอมไปนอนที่โซฟาดีๆ
ราวกับการที่เธออยู่ในสายตาเขา… คือเงื่อนไขเดียวที่ทำให้เขาหายใจเป็นปกติ หญิงสาวขยับตัวช้า ๆ เอื้อมมือไปแตะแขนเขามาวัชร์เงยหน้าลืมตาขึ้นทันที เหมือนเปิดสวิตท์ได้ทันที
“ตื่นแล้วเหรอครับ” เขาถามเบา ๆ
ลลินาพยักหน้า “คุณรุจไปนอนที่โซฟาเถอะค่ะ จะได้เหมือนได้นอนจริงๆ บ้าง”
“ไม่เป็นไร” เขาตอบแล้วมองเธอนิ่ง “ผมอยากอยู่ใกล้ๆ ลิลกับลูกมากกว่า อีกแป๊บพยาบาลน่าจะเข้ามาตรวจรอบเช้าแล้ว”
มาวัชร์
