เรียวลิ้นอุ่นแทรกเข้าไปในโพรงปากทันทีที่อีกฝ่ายเผลอ เขาจูบเธอแบบหวานละมุนอยู่แบบนั้นจนเวลาล่วงเลยไปได้สักพัก เธอก็ไม่มีท่าทีว่าจะขัดขืน
"อือ!" แต่เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงสะอื้นออกมาจากลำคอของคนตัวเล็กที่อยู่ด้านล่าง
ชายหนุ่มปล่อยจูบออกแบบเสียดาย มือหนายื่นไปซับน้ำตาที่มันหยดรินไหลลงมาตามไรผมสลวย
"คุณคงจะรังเกียจผมมากเลยใช่ไหม" ดูเหมือนว่าเธอจะไม่หยุดสะอื้นง่ายๆ ร่างหนาก็เลยยันกายลุกขึ้น ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ
แต่หญิงสาวก็ยังไม่ลุกขึ้น เธอยังนอนอยู่ท่าเดิมเพิ่มเติมคือสะอื้นหนักกว่าเก่า
"หยุดร้อง..ผมไม่ทำอะไรแล้ว" จบคำพูดชายหนุ่มก็คว้าเอากุญแจรถและกระเป๋า "ถ้าห้องนั้นยังไม่ซ่อมแอร์ คุณก็มาใช้ห้องนี้ได้ตามสบาย ผมจะยังไม่กลับบ้านสักระยะ"
วาดเดือนได้แต่มองตามหลังผู้ชายที่เพิ่งจะเดินออกจากห้องไป เธอไม่ได้กลัวที่จะเป็นของเขาเลย แต่พอคิดถึงคำพูดของผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาทีไร มันทำให้เจ็บจนกลั้
