ปล่อยให้เป็นที่สาธารณประโยชน์อย่างงั้นเหรอ..
"อย่าบอกนะว่าคุณคิดจะทำอะไร" เห็นแค่สายตาของวาดเดือน..นักรบก็พอจะเดาได้แล้วว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรอยู่แน่เลย
"เราไปดูพื้นที่จริงกันดีกว่าค่ะคุณนักรบ" หญิงสาวหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย อีกมือยื่นไปหยิบแฟ้มเอกสาร ..แต่ทันใดนั้น "อุ้ย..ซี๊ดด"
"คุณเป็นอะไร" อยู่ดีๆ เธอก็กุมหน้าอกเหมือนกับเจ็บปวดมาก
"สงสัยตะวันจะหิวนมค่ะ" เพราะตอนนี้น้ำนมของเธอเริ่มมา จนรู้สึกคัดเต้า
"แล้วจะทำไงครับ โทรไปบอกที่บ้านดีไหม" นักรบรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะโทรไปบอกใครสักคน เขาดูตื่นเต้นยิ่งกว่าพ่อของตะวันเสียอีก
"ไม่ต้องหรอกค่ะ ป่านนี้พวกท่านคงรู้แล้วมั้ง ตะวันงอแงจะตาย" เพราะเวลาลูกชายของเธอหิวนม จะร้องไห้จนคนที่อยู่รอบข้างต้องรีบหาให้กิน
"ยังอยู่อีกเหรอ"
ทั้งสองรีบหันไปที่ต้นเสียงพร้อมกัน พอเจ้าของเสียงนั้นเป็นนายอาทิตย์ วาดเดือนก็รีบปล่อยมือออกจากการกุมหน้า
