ทันทีที่ปรินวัชร์กลับมาถึงบ้าน เขาก้าวพรวดเข้ามาในห้องนั่งเล่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและความเหนื่อยล้าปะปนกันไปหมด
“คุณแพรย้ายออกไปแล้วครับ” เสียงพัชระเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ว่าไงนะ?” ชายหนุ่มชะงัก กรามขบแน่น
“พวกผมพะ....” เสียงของลูกน้องยังไม่ทันจบดี เขาก็ปาเอกสารในมือกระแทกพื้นเต็มแรง
“พวกโง่! เลี้ยงไว้เปลืองข้าวสุก!” เสียงคำรามดังก้องไปทั่วห้องลูกน้องทุกคนได้แต่ก้มหัว ไม่กล้าเงยหน้ามองเจ้าของบ้านที่กำลังเดือดจัด
“ออกไปให้หมด!” เขาตะโกนเสียงกร้าว
เมื่อเสียงประตูปิดลง ความเงียบก็ปกคลุมทั่วทั้งห้อง ปรินวัชร์ยืนนิ่งใบหน้าเต็มไปด้วยความเครียด ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยการผลักแจกันบนโต๊ะกระเด็นตกพื้นแตกละเอียด
เสียงแตกดังแหลมสะท้อนก้อง เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา มองเศษแก้วกระจายเต็มพื้น ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนอดนอนหลายคืน
“มาหลอกฟันฉันแล้วจะหนีไปง่ายๆ แบบนี้เหรอพิมพ์แพรดาว”
ดวงตาเขาแ
