แสงไฟสีขาวนวลในห้องผู้ป่วยส่องสะท้อนผนังจนดูเย็นชา ปรินวัชร์นอนพิงหมอนแขนข้างที่ถูกยิงถูกพันด้วยผ้าพันแผลแน่นหนา แต่สิ่งที่เจ็บกว่าบาดแผลคือความรู้สึกในอกที่ยังร้อนรุ่ม
เขาก่ายมือบนหน้าผาก สายตาจ้องเพดานอย่างเหม่อลอย ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนวนกลับมาในหัวไม่หยุด ใบหน้าของพิมพ์แพรดาวตอนถือปืน สายตาที่นิ่งเยือกเย็น และเสียงปังนั้นยังดังก้องอยู่ในหู
“กล้ายิงฉันจริงๆ เหรอ” เขาพึมพำเบาๆ
นึกถึงตอนที่เธอมองเขาครั้งสุดท้าย สายตานั้นไม่ใช่ของคนโกรธธรรมดา แต่มันคือสายตาของคนที่หมดศรัทธาในตัวเขาโดยสิ้นเชิง
“เธอเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ พิมพ์แพรดาว” มือข้างดีค่อยๆ กำผ้าห่มแน่น
“เจ้านายกินอะไรไหมครับ”
“ไปตามพิมพ์แพรดาวมาหาฉัน”
“พวกผมพยายามแล้วครับ” ตั้งแต่เข้าห้องผ่าตัดจนออกมาเจ้านายก็พูดแต่คำนี้ พวกเขาไปขอร้องอีกฝ่ายไม่ยอมมา
“เดือนนี้ไม่ต้องเอาเงินเดือน” เขามองใบหน้าทั้งสองอย่างนิ่งก่อนจะพูดเ
